Overname boot in Lefkas

Na een kleine vertraging zijn we zaterdag 26 april om 19.30 geland op de luchthaven van Preveza (Aktio). Na een erg korte taxirit werden we gedropt voor de poort van Ionian Marina, waar we ons bootje na de bezichtiging in oktober 2013, voor het eerst weer zagen. Na een korte inspectietour door de boot en aansluiten van de walstroom hebben we de bedden op gemaakt en zijn vroeg naar bed gegaan.

De volgende dag vroeg in de weer met het ontmantelen van de vele afdekzeilen en hoezen. De vorige eigenaar had de boel goed afgedekt en kosten nog moeite gespaard om de boot zo goed als mogelijk water- en stof dicht te houden. Op een plek waar iedereen fijn mag schuren aan zijn bootje geen sinecure. Het blijft dan ook niet uit dat de hele boot, ondanks de extra winterzeilen, stoffig en smerig is. Bovendien was Singara negen maanden lang in haar winterslaap geweest. Omdat de vorige eigenaar pas een paar dagen later zou komen waren we tot die tijd op ons zelf aangewezen. Dus er was een hoop te ontdekken en uit te vinden. Zo moest het anker en de complete ankerketting weer omhoog gehesen worden, moest de boom die voor op de punt lag als ondersteuning voor de dekzeilen weer langs de mast omhoog worden gehesen en moesten we de anodes checken van propeller en van de boegschroef. Alle afsluiters nog eens nalopen en een laatste check van de romp. Ben deed de binnenkant van de boot compleet schoonmaken en ik gaf de buitenkant een schrobbeurt. Alles bij elkaar hebben we veel kunnen doen en stond niets in de weg voor de ‘launching’. Gelukkig was de anti-fouling en de primer lagen door de werf aangebracht. Tevens hadden we de vijf batterijen laten vervangen.

Na het weekend was het tijd om maandag 29 april Singara te water te laten en de rekeningen te voldoen bij de receptie van de haven. Inmiddels was het helse weer losgebarsten en viel de ene stortbui na de andere op ons neer. Met donder en bliksem en natte voeten (overigens waren niet alleen onze voeten nat…..) werd Singara een uur later dan gepland te water gelaten. Na een vluchtige check bleek alles droog te zijn en kwam er geen water binnen. Wel hadden we op voorhand gevraagd om een dag extra te mogen blijven liggen, want met een vreemde boot er meteen vandoor gaan leek ons geen goede. Toen het weer wat opknapte en we ons weer buiten konden tonen, waren we erg nieuwsgierig of de motor wilde starten. Na amper de sleutel te hebben omgedraaid sloeg deze meteen aan en liep zonder problemen. De blauwe koelvloeistof die voor de winterisatie was gebruikt, kwam met teugen uit de uitlaatpijp. De motor werd dus gekoeld. Tot zo ver alles ok.

Na voor een derde maal in de eetgelegenheid van de Cleopatra Marina te hebben gegeten was het tijd om op te stappen. Er leek een tijdje geen regen te komen en de wind was ook bedaard. Met een Bft 3 voeren we in de ochtend van 30 april de haven van Preveza uit op weg naar Lefkas. Een Contest 48, die ook de nacht aan de pier van de Ionian Marina had gelegen, liep ons aan bakboord voorbij. Omdat de toegang van het Lefkas kanaal niet gemakkelijk is te vinden en het niet de eerste keer zou zijn dat een boot vastloopt op deze toegang, gaven we ietwat gas bij en bleven in het kielzog van onze grotere broer. Na een tocht van ongeveer anderhalf uur kwamen we precies 3 minuten voor 11.00 uur voor de brug van Lefkas aan. Deze enige verbinding met het eiland gaat ieder heel uur open. Dus erg goed gepland konden we na even te wachten meteen doorvaren naar de Marina. Na een oproep op kanaal 69 werden we keurig begeleid naar onze stek aan de G-pier. Voor de eerste keer met een vreemde boot in de achteruit en op de ‘Meditarenian Way’ netjes tussen twee andere schepen aanmeren. Makkelijker dan gedacht lag Singara na enkele minuutjes aan de drie landvasten stevig in haar nieuwe mandje. Een tip die we de jongen gaven bleek niet nodig, maar leek ons wel verstandig.

Meteen na aankomst ons natuurlijk gemeld voor de administratieve afhandeling bij de Marina en ons de gang van zaken laten uitleggen. Na betaling van het liggeld waren we ook daar de beste vrienden geworden:). Nu we de smaak te pakken hebben meteen maar even naar de Harbour Authority. Daar werden we niet echt vrolijk omdat iedereen daar erg chagrijnig leek te zijn. Teleurgesteld over het loon dat ze kregen of gewoon geen zin in het werk dat ze deden, iedereen leek geen oog te hebben voor ons. Na zeker 15 minuten netjes te hebben gewacht werden we geholpen met de mededeling dat we naar Preveza moesten gaan om ons te melden. Na te hebben verteld dat we volgens de mensen daar juist naar Lefkas waren gestuurd werden we dan toch geholpen. Een vriendelijke dame vertelde ons dat onlangs (14 april j.l.) de wet was gewijzigd en de bedragen voor het internationale verzekeringscertificaat waren aangepast. Wij moesten dus zorgen dat we een nieuw verzekeringscertificaat kregen en moesten dan met een DEKPA formulier (in dit formulier moet je je in iedere haven melden en kan er op los gestempeld worden) terugkomen. Onverrichte zaken teruggelopen naar de boot en snel even wat gegeten aan de boulevard. Na een douchebeurt kwamen we terug bij de boot en even later werd er geklopt op de boot. Het bleek Richard te zijn, de vorige eigenaar. Hij was meteen na zijn vlucht met zijn huurauto doorgereden naar lefkas en kwam ons helpen. Het bleek een erg rustige en nette man te zijn die nog erg emotioneel was betrokken bij Singara. Zijn vrouw Carole en hij hadden bijna negen jaar lang met erg veel plezier met haar gezeild. Het definitieve afscheid doet dan natuurlijk erg pijn. Juist ook omdat hij lang heeft getwijfeld om hun boot überhaupt van de hand te doen. Richard had geen tijd om iets te drinken en bleef doorgaan met de consequente en chronologische uitleg over de boot. Dit hielp ons zeer en alle vraagtekens werden een voor een opgelost.

Om ongeveer 19.00 uur vertrok Richard naar zijn hotel in Preveza en kwamen de mannen van Waypoint de zeilen, die de winter in opslag waren geweest, zetten. Ook deze nieuwe vrienden maar een flinke tip gegeven, je weet maar nooit. Erg tevreden zijn Ben en ik na een douchbeurt voldaan het stadje in gegaan om iets te eten. Tijdens het eten barstte het weer los en wederom donderde en bliksemde het als nooit te voren. Normaal was het niet, maar de maanden mei en oktober zijn wel de gebruikelijke natte maanden in Lefkas, zo vertelde men ons. Na een spurt naar de boot, bleven ditmaal onze kleding redelijk droog.

De volgende dag, het was al 01 mei en een vrije dag in Griekenland, nogmaals naar de haven om de papieren in orde te maken en informeren naar internetmogelijkheden. De haven was gelukkig wel open en alle papieren bleken nu in orde en waren we gerechtigd in de Griekse Wateren te zeilen. Richard was stipt op tijd en Ben was gelukkig aan boord. Na een korte check voeren we de eerste keer vanuit Lefkas door het kanaal richting Nidri. Singara laat zich erg gemakkelijk sturen en blijft mooi op koers. Omdat Richard nog een afspraak om 17.00 uur had met de makelaar Stephen van Williamson & Smitthels, de makelaar waar ook wij de boot hebben gekocht, hebben we niet lang gezeild, omdat we ook Richard nog wilde uitnodigen om iets in de Lefkas te eten. Om ongeveer 14.00 uur waren we dus al terug en liepen we even later al aan de boulevard van Lefkas. Na een smakelijke maaltijd namen we afscheid van Richard voor deze dag en besloten we om de dag erna samen nog wat uitgebreider met Singara te zullen zeilen. Richard zou ons de directe omgeving van Lefkas showen.

Iets later dan verwacht kwam de volgende dag 01mei Richard over de pier gelopen. Hij had de brug net niet op tijd gehaald en was daardoor 15 minuten vertraagd. Singara lag al met pruttelende motor op hem te wachten. Het duurde dan ook niet lang of we voeren weer over het kanaal in noordelijke richting. Na het Red Tower Hotel, dit was de plek waar Ben en ik het jaar ervoor in een van de torentjes zijn verbleven, aan stuurboordzijde voorbij te zijn gevaren bogen we af naar rechts en voeren we naar Nidri. In Nidri zelf liet Richard ons mooie ankerplaatsjes zien en was het tijd voor de lunch. Omdat het seizoen nog niet echt is begonnen leek een langszij steiger een goede optie. Dwars over de hulplijnen van de moorings mooi aan de stijger aan hogerwal. Met iets minder dan 5 meter onder kiel een ideale plek. Ons netjes bij de eigenaar van het hotel gemeld en als dank daar de lunch genuttigd. Op het terras konden we al zien dat de wind inmiddels was toegenomen en dat Singara fruitig lag te dobberen te midden van al dat opspattende water. Ben en ik keken elkaar al aan en dachten aan een keer dat we met onze Valkkruiser met een Bft 8 aan lagerwal lagen en we met een ronde grote fender in zijn vooruit het hek moesten zien los te krijgen van de wal. Nu met een vreemde boot die anders is gevormd en de handige mooringlijntjes die daar liggen……Na de lunch kregen we gelukkig voldoende hulp om ons langszij de eerder genoemde boot te trekken en konden ons zo gecontroleerd met voldoende fenders en m.b.v. de motor in veilig water begeven. Richard liet ons nog een klein ‘kanaaltje’ zien langs het voormalige eiland van Onassis en na het zien van nog wat andere eilandjes en aanlegmogelijkheden was het tijd om weer naar de haven te varen. Met alleen de Genua gehesen konden we bakstag en deels voor de wind huiswaarts keren. Na wederom te zijn geholpen door de Marina lagen we netjes op ons plekje in de haven. Na een laatste borrel, in ons geval een Grieks biertje, namen we afscheid van Richard die het kennelijk moeilijk had met het afscheid nemen van zijn trouwe boot. We beloofden hem dat wij goed voor Singara zouden zorgen en haar net als hij goed zouden onderhouden.

De vrijdag voelde Ben zich niet zo goed en besloten we om dit maal niet te gaan varen, maar om het teakdek eens onder handen te nemen. Speciaal gekochte teakrenovator (wel de Griekse variant) en teakpolish werden aangebracht. Na een aantal uurtjes werk droogde het teak erg mooi op. En ondanks dat er reeds veel vuil in Preveza was verwijderd, kon je zien dat het teak nu nog veel schoner was en dat de kleur duidelijk lichter was dan voorheen. Los van het feit dat de rubberafdichtnaden wel nog wat hoger liggen dan het teak zelf en dat aan bakboordzijde een dozijn afdekdoppen opnieuw moeten worden gedicht, zag het teakdek er erg mooi en bijna nieuw uit. We besloten nog de verlichting te checken. Na het vervangen van het heklicht wilde we ook de dekverlichting die het niet deed checken. Hiervoor werd Ben een zogenaamde bootsmanstoel aangedaan en werd hij aan de spinnakerval langs de mast omhoog gehesen. Camera mee en meteen maar een paar foto’s gemaakt van ons mooie bootje en het erg mooi opgedroogde teakdek.

De zaterdag was een laatste klungeldag aan boord van Singara. Na wat laatste handelingen en final checks werd het ook voor ons tijd om afscheid te nemen en zouden we Singara bijna een maand niet zien. De taxichauffeur was erg op tijd en vroeger dan gepland reden we al in volle vaart naar Preveza Airport. Na een vlotte check-in vlogen we om 20.30 op weg naar Düsseldorf en kwamen we om ongeveer 22.00 uur aan. Bagage ophalen, Skyrail, Parhaus P4, en toen onderweg naar Münster. Iets voor twaalven kwamen we daar aan en konden terug kijken op een welliswaar vermoeiende maar zeer voldane week.

Testimonial
Our deep appreciation goes to Carole and Richard, the former owners of Singara, who cared Singara for so many years and left her behind in a very good condition. Richard flew especially for us from the UK to Greece to do a proper handover / takeover. Many tips and advises were given and we had a very nice and relaxed trip with Singara during his stay. Richard and Carole, once more we like to thank you both for all the work you did to keep Singara in such an excellent shape and for all the extra belongings you left on the boat for us. We hope that there is no need to say goodbye to her, but that we will meet again at the Ionian and sail together. Good luck and stay healthy. Greetings Ben and Ron
Remember the song of Vera Lynn:
We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day