Nieuwe video

Onze laatste video over ons “zeilavontuur” is online. Er komen later nog wel weer wat video’s over het zeilen maar de eerst volgende keer dat er weer een video komt zal gaan over onze trip in Amerika. Wel gaan we het iets anders doen. Hoe precies weten we nog niet maar dat laten we nog wel weten. Onder in dit bericht de link naar de video.

Tevens willen we even melden dat de site gaat verhuizen. Door een verandering bij onze hostingsite gaan er bepaalde dingen veranderen waardoor we nu een andere site hebben. Deze site heet:

beronandaboat.blogspot.com

Hier zullen we ook wat vaker op bloggen en foto’s laten zien. Video’s komen ook op deze site te staan.

Fijne zondag nog en groetjes van ons

Video Visiting Home

Singara Inside

Om een goed beeld te geven van onze boot Singara, hebben we een nieuwe film gemaakt. Bekijk de film en vergeet niet ook abonnee te worden van ons YouTube-kanaal.

Bye Bye Lefkas

In april 2014 is onze boot Singara te water gelaten in de haven in Preveza. Het begin van een jaar zeilen in de Ionische Zee rond Lefkas. Een jaar waar we onze boot goed hebben leren kennen en een jaar van mooie korte zeiltochtjes. In 2014 zijn we meerdere malen naar Lefkas gevlogen en hebben zo drie seizoenen mogen meemaken, lente, zomer en herfst. Alle 3 de seizoenen zijn ons goed bevallen en elke keer was het net weer iets anders.

In de lente is onze boot zoals eerder gezegd te water gelaten en hebben we onze eerste tripjes gemaakt met Singara. Het waren korte tripjes en we bleven voornamelijk rond Lefkas varen. Het was overdag genieten van de zon maar in de avond was het vaak nog iets te fris. Dat waren de avonden dat we voornamelijk binnen zaten en nog nadachten wat we allemaal moesten doen om de boot eigen te maken. Tijdens ons tweede bezoek in de lente hebben we de vorige eigenaren, Carole en Richard, mogen feliciteren met hun nieuwe boot. Dit was tevens de eerste keer dat we Carole ontmoette. Richard was zo vriendelijk om tijdens ons eerste bezoek alles uit te leggen over Singara. Nog steeds zijn we Richard hiervoor dankbaar maar ook voor alle goede zorg die zij hebben gedaan om Singara in zo’n goede kwaliteit te houden. Het was ook tijdens deze vakantie wel duidelijk dat we elkaar nog eens zouden zien op het water.

De eerst volgende keer dat we weer in Lefkas waren was in de zomer. De temperatuur was duidelijk hoger wat ervoor zorgde dat we lang buiten in de kajuit konden zitten of nog even aan wal gingen met onze bijboot ‘little Singara’. Natuurlijk hebben we ook gezeild en dit keer zijn we dan ook naar verdere plekjes geweest zoals het eiland Kefalonia, Ithaca en wat kleinere eilandjes zoals Arkoudhi, Kastos, Kalamos en Atakos (One House Bay). De laatste was wel een van onze favorieten. Een rotsachtig eiland met veel groen, een wit strand met natuurlijk een huis en helder blauw water. Ons anker lag op 20 meter diepte en men kon het zo zien liggen. In de baai Port Leone, bij het verlaten dorpje, hebben we voor het eerst geankerd met landvast. Een samenspel waarbij de een de boot in positie houdt op het anker en de ander naar de kant zwemt met een lijn die aan het vaste land wordt vastgemaakt. Het andere uiteinde wordt vastgemaakt aan de achterzijde van de boot waardoor de boot mooi blijft liggen en niet steeds heen en weer gaat als de wind eventjes anders staat. Een manier waardoor je comfortabel in een baai kunt liggen. In de baai van Port Leone lag zowat iedereen op deze manier en dat was ook wel nodig. In de zomer was het merkbaar drukker waardoor je nog meer op de ander moet letten. De drukte had ook wel iets gezelligs. Iedereen genoot van het mooie weer, het warme water en de prachtige omgeving. Helaas werden wij tijdens onze vakantie even gestoord door een mankement aan de koelkast. Die had al vaker een storing/alarmmelding getoond maar dit keer kwamen we erachter dat de waterpomp het niet deed wat misschien wel de oorzaak zou zijn geweest van alle alarmmeldingen. Terug in onze haven hebben we tijdelijk een andere pomp erin gezet totdat we een originele nieuwe pomp kregen. Gelukkig hadden we weer een werkende koelkast en konden we onze vakantie in de zomer hervatten.

In september zijn we voor het eerst met onze auto naar Griekenland gereden. We vertrokken vanuit Munster en reden in een stuk door Oostenrijk, Slovenie, Kroatie, Servie, Macedonie en uiteindelijk Griekenland. Na 31,5 uur rijden inclusief wat korte pauzes kwamen we midden in de nacht aan in de haven van Lefkas. Daar mochten we eerst nog de auto uitladen want deze zat nok vol. Allerlei spullen zoals duikuitrusting, wasmachine en gereedschap, wat niet makkelijk mee te nemen is in het vliegtuig, hadden we meegenomen met de auto. Omdat we met onze auto naar Lefkas waren gereden, hebben we gelijk hiervan gebruik gemaakt om het vaste land wat verder te bekennen. Ook zijn we naar de haven in Messolonghi gereden waar onze boot zou komen te liggen voor het jaar 2015. Op de boot merkte we helaas wederom dat de koelkast het niet goed deed. Andreas, iemand die ons reeds wat had geholpen met wat klusjes op de boot, raadde ons aan om een monteur langs te laten komen die gespecialiseerd is in koelkasten op boten. Gelukkig volgden we het advies van Andreas op en de monteur zorgde ervoor dat de koelkast het naar behoren deed. Het verschil was duidelijk merkbaar en zo konden we toch nog genieten van iets koels tijdens de warme dagen in september en oktober. Na dit kleine minpuntje van de vakantie hadden we natuurlijk genoeg pluspunten. Het weer was nog steeds goed en het was weer iets rustiger op het water dan in het hoogseizoen. In het kleine plaatsje Spartakhori op het eiland Meganisi hadden we nog snel even tijd om Carol en Richard gedag te zeggen. Een laatste borrel en dan gingen zij terug naar Lefkas om vervolgens door te varen naar Preveza. Daar zou hun boot uit het water gehaald worden voor de winter. Na twee nachtjes in Spartakhori besloten ook wij terug te gaan naar Lefkas en Singara klaar te maken voor de winter. Alleen was ze niet want dankzij Andreas en onze buren werd er goed op haar gelet. Nadat we Singara gedag hadden gezegd zijn we terug naar huis gereden, uitkijkend op een nieuw vaarseizoen in 2015.

ISAF Offshore Personal Safety Training (OPST) and Sea Survival Course (SSC) organised by the Royal Yachting Assosiation (RYA)

Op 08 en 09 maart 2014 hebben Ben en ik deelgenomen aan de OPST en SSC in Mijdrecht. Deze twee dagen werden georganiseerd door de RYA en gegeven door een gecertificeerde docent. Gebaseerd op de ervaringen van de Sydney Halbart Race in 1998 (was the 54th annual running of the “blue water classic” Sydney to Hobart Yacht Race. It was hosted by the Cruising Yacht Club of Australia based in Sydney, New South Wales. It was the most disastrous in the race’s history, with the loss of six lives and five yachts) en de Fastnet race in 1979 (was the twenty-eighth Fastnet race, a yachting race held generally every two years since 1925 on a 605 mile course from Cowes direct to the Fastnet Rock and then to Plymouth via south of the Scillies. In 1979, it was the climax of the five-race Admiral’s Cup competition, as it had been since 1957), werden vele leasons learned onder de aandacht gebracht.

We hebben een boot!!!

Na een zoektocht die tot in Griekenland ging, hebben we eindelijk onze droomboot gevonden. Zo blij en opgewonden maar vooral trots. We kunnen niet wachten om met onze Contest 43 de Wereldzeeën te bevaren.

Een oversteek speciaal aub

Waarom deze reis?
Al enige tijd dromen wij van een wereldreis per zeilboot. Op meerdere vlakken lijkt dit mogelijk en stroomden we eigenlijk automatisch in de voorbereidingsfase. Je leest reisverslagen van andere wereldzeilers, neemt eens contact met hen op, gaat je verdiepen in uitrusting etc. Maar wat als je uiteindelijk op je zeilboot zit en het is niks? Met deze vraag in het hoofd hebben we besloten om eens met iemand mee te zeilen op de oceaan. Na wat informatie te hebben gekregen kwamen wij uiteindelijk bij Gerrit van chartersailing.nl. Gerrit had het plan om in mei met zijn zeilboot vanaf Ponta-Delgada (Azoren) naar Lagos (Portugal) te zeilen en men kon zich aanmelden om met hem mee te varen. Dit laatste hebben wij gedaan en zo stonden we maandag 20 mei 2013 op de steiger in Ponta-Delgada.
Azoren
Vanuit Brussel zijn we naar Ponta-Delgada gevlogen. Op het vliegveld stond Gerrit ons al op te wachten. Ook maakten we kennis met Karin die zich ook had aangemeld. Aangekomen op de boot was het spullen uitpakken en heeft Gerrit ons vertrouwd gemaakt met de Contest 38 en de veiligheidsinstructies doorgenomen. Daarna was er tijd om te genieten van de vrije avond. De volgende dag gingen we voor het eerst zeilen. We waren nog niet ver uit de kust of we hadden al twee orca’s naast ons zwemmen. Het is bijzonder om deze prachtige dieren in volle vrijheid te zien, zo hoort het gewoon. Helaas bleef de wind niet constant en ging de wind uiteindelijk liggen. We besloten om ons initiële plan om naar Santa Maria te zeilen te wijzigen en zijn naar Vila Franca gegaan. Aan een prachtige steiger hebben we daar de nacht doorgebracht. Woensdag hebben we wederom gezeild en zijn we teruggekeerd naar de haven in Ponta-Delgada. Het waren twee rustige zeildagen maar ideaal om de boot te leren kennen. Gerrit heeft ons ook nog een hoop nieuwe dingen geleerd. Het voelen van de windrichting met je oren is ons nog het meest bijgebleven. Donderdag was het een dagje eiland verkennen. De Azoren is geen plek voor strandvakanties maar ideaal voor wandelaars en natuurliefhebbers. Het is prachtig groen en er zijn een hoop warmwaterbronnen, Caldeiras genaamd. Tijdens onze tocht over het eiland, hebben we tevens het Terra Nostra Park in Furnas bezocht. Het is onvoorstelbaar hoeveel verschillende bomen en planten hier bij elkaar staan. Op het laatst hebben we nog een bad genomen in het natuurlijke zwembad waarvan de temperatuur minstens 40°C was, heerlijk.
De dag van vertrek
Vrijdag was de dag van vertrek maar vooraf moest er nog een hoop gebeuren. Zo moest er een logistiek plan worden gemaakt en moest veel proviand worden ingekocht. Het bezoek aan de supermarkt duurde toch even net iets langer dan verwacht. We moesten dan ook genoeg inslaan aangezien we niet wisten hoelang we op de oceaan zouden zijn. We wilden net gaan lunchen en toen stapte Eva aan boord. Na een korte kennismaking gingen we snel verder met de voorbereidingen. Na toch nog een douchebeurt in de haven en een kleine warme hap lieten we uiteindelijk om 18.00 uur de haven achter ons. Até logo Azoren!!!
De oversteek
De eerste dagen van de oversteek waren erg rustig. We hadden weinig wind en moesten daarom de motor bijzetten. Vanwege het rustige weer konden we wel even wennen aan de deining. We zijn niet echt zeeziek geworden maar moesten af en toe even naar buiten voor frisse lucht. Zondag waaide het al wat meer maar in de vroege ochtend van maandag was er genoeg wind. Motor uit en zeilen. Wederom kregen we bezoek. Eerst waren er potvissen die voorbij zwommen en een dag later waren er minstens twintig dolfijnen die minuten lang rond de boot speelden. Vijf volwassenen die op het dek hun ogen uitkeken als een klein kind. Voor ons waren dit echte “wow” momenten. Maandag na het avondeten begon de wind nog harder te waaien. De zeilen moesten ineens snel worden gereefd. Hoe later het werd hoe meer wind en hoe meer deining er was. We zaten in een storm. De wind had minimaal een snelheid van 30 knopen met uitschieters naar 45 knopen. Dit was even iets anders dan de eerste dagen. De boot hing goed scheef overbakboord. Buiten het zeilen moet er natuurlijk ook nog worden geleefd. Eten maken was erg lastig. Niets staat recht behalve het cardanische kooktoestel. Het snijden van de ingrediënten was iets wat we gezamenlijk deden. We moesten wel uitkijken dat we niet misselijk werden van de concentratie op het snijden. Gerrit en Karin waren degenen die meestal achter het fornuis stonden. Van de meest simpele dingen werden bijzondere gerechten op “tafel” gezet. Niet letterlijk natuurlijk want niets blijft staan op een tafel in een varend zeilschip. Wanneer het echt te hard ging waaien dan gingen we bijleggen. Dit is een manier waar de zeilen zo worden gezet dat de boot rustig op het water komt te liggen en de boot weinig verleiert. Deze momenten waren heerlijk om even bij te komen, te koken of om te douchen. Het wassen in een scheve douche is namelijk niet makkelijk. En zo vermaakten we ons een beetje met elkaar en gingen de dagen voorbij. Donderdagmiddag zag en voelde men dat het weer nog erger ging worden en we kregen gelijk. De golven werden hoger en de wind ging nog harder waaien. Het water sloeg over en kwam in de kuip terecht. We hebben tijdens de oversteek steeds wacht gedraaid, vier uur op en vier uur af. We zaten altijd met z’n tweeën en wisselden onderling. Maar donderdagavond tijdens de storm hebben we gezamenlijk besloten om voor de laatste avond de dienst te veranderen naar twee uur op en twee uur af. Het werd een zware nacht. De wind was rond de 40 knopen met uitschieters boven de 50 knopen. Het record was 53 knopen. De golven en deining waren behoorlijk groot. Steeds meer kappende golven kwamen in de kuip terecht. Gerrit hield zelf ook alles in de gaten en zorgde goed voor zijn bemanning. Hij had altijd wel iets van warme drank of hap klaar om even op te warmen. Maar nog belangrijker was de zorg voor de veiligheid. Geen een van ons heeft zich ongemakkelijk gevoeld en voelde zich vertrouwd met de boot en met Gerrit als Schipper. Alle lof is dan ook voor Gerrit. Vrijdag 31 mei 2013 in de ochtend werd het dan uiteindelijk iets rustiger en klaarde de lucht op. De wind daalde tot net boven de 30 knopen. Dat was gelukkig al iets rustiger. We wisten dat we vandaag het vaste land zouden bereiken en keken dus uit naar land. Toen het eerste stuk land door Gerrit werd gezien kwam het einde in zicht. Nadat we de bocht van Zuid West Portugal hadden gepasseerd werd het weer alleen maar beter. De wind werd rustiger en de grote deining was er haast niet meer. Toen we rustig aan het zeilen waren richting Lagos met de muziek aan kregen we toch echt een trots gevoel van binnen. Na een week op de oceaan hebben we het gehaald! Nog voordat we Lagos hadden bereikt, zijn we eerst voor anker gegaan en hebben we een prachtige baai aangedaan. Daar hadden we een strand voor ons zelf. Met de zon op ons hoofd en het geluid van de branding in onze oren, lagen we allemaal weg te dromen na een speciale oversteek.
Lagos
Nadat we weer wakker waren geworden en de baai verlieten, zijn we naar de Marina in Lagos gevaren. Daar besloten we om te blijven en niet meer verder te varen naar Faro. We hebben geholpen met de schoonmaak van de boot en verbaasden ons hoeveel zout er vanaf kwam. Na flink schrobben en met water te hebben gespeeld, zag de Harmattan er weer prachtig uit. Hierna was het tijd voor het stadje te verkennen en om heerlijk te zonnen op het strand van Lagos. Met een prachtige ervaring rijker zijn we maandag 3 juni 2013 vertrokken naar Nederland.
Wereldreis ja of nee?
Ja! De wens om met een zeilboot te gaan varen is er nog steeds en is eerder sterker geworden. De oversteek was vermoeiend maar het idee van varen naar bijzondere bestemmingen met behulp van de wind spreekt ons enorm aan. Je ziet een hoop plekken waar niet iedereen kan komen en die alleen maar per boot bereikbaar zijn.
Karin en Eva bedankt voor de gezelligheid en het koken toen wij het niet konden. Gerrit willen we extra bedanken voor alles wat we hebben geleerd, de zorg tijdens de oversteek en het vertrouwen in ons. Tot ergens op het water.
Ron en Ben

Onze eerste zeiltocht op zee in 2011

Voorbereiding

Het was niet mijn eigen plan om de oversteek naar Engeland te maken. Ron, mijn man, had dit bedacht. Ik was er geen voorstander van aangezien wij nog niet veel zeilervaring hadden. We hebben een paar keer met onze boot, Orion, over het Markermeer gevaren en we hebben een paar keer met een klein huurbootje op het Sneekermeer gevaren. We hadden zelfs nog niet eens met onze zeilboot op het IJsselmeer gevaren. In mijn eigen planning had ik voorgenomen om pas volgend jaar de zee op te gaan en eerst wat ervaring op te doen op de binnenwateren. Ron ging toch alvast eens kijken en ondertussen had hij al een hele planning klaar. Hij was goed voorbereid en heeft mij toch kunnen overhalen om de oversteek te maken. Gelukkig want het was een mooie beleving.

Dag van vertrek naar Engeland

Op zaterdag 20 augustus 2011 om 10:40 uur was het dan eindelijk zover. De trossen los en op naar Engeland. De buren zwaaiden ons uit en wensten ons een behouden vaart. We hadden besloten om het stuk naar IJmuiden op de motor te varen aangezien we nog twee bruggen en twee sluizen moesten passeren. Bovendien is laveren op het IJ en het Noordzee-kanaal niet toegestaan. Rond de klok van 15:00 uur hadden we alle hindernissen geklaard en voeren we op de Noordzee. Na een paar nautische mijlen hebben we de koers naar het zuiden verlegd om zodoende zeil te zetten en al snel voeren we halve wind naar het oosten met ongeveer 12 knopen wind. Prachtig!!! Voor het eerst op de zee, de zon scheen nog steeds volop, mooie hoge golven en onze boot voer prachtig door de flinke deining. Het was wel even wennen op zee. Je merkt toch dat je ongewild toch iets last krijgt van zeeziekte. Gelukkig ging alles goed en hebben we alles binnen kunnen houden. Na een paar uur ging de zon onder maar ging ook de wind ineens weg. Klapperende zeilen en bijna niet vooruit te komen. Uiteindelijk hebben we besloten om de zeilen in te rollen en op de motor verder te gaan. Het was ook wel lekker omdat we de nacht in gingen en wij nog geen ervaring hadden. In de nacht zag je van alles qua lichten, vrachtschepen, ferry’s, booreilanden etc. Ook konden we gelijk oefenen om met de radar te varen. Rond 03:00 uur werd het steeds moeilijker om wakker te blijven. Het was tijd voor koffie en thee en later heb ik nog wat warme chocomel gemaakt. ’s Morgens bij zonsopkomst kwam ook de wind weer wat opzetten. Gelijk hebben we de zeilen weer gezet. Echter was dit voor korte duur. Na een paar uur ging de wind weer liggen en moesten we toch op de motor verder gaan. Geen één zuchtje wind, zelfs geen golven. De zee was zo glad dat men kon waterskiën op de zee. Ook was het mistig waardoor het zicht erg slecht was. Rond 10:00 uur was er land in zicht en navigeerde we onze boot naar Lowestoft. Helaas kwamen we in eerste instantie de verkeerde haven binnen. We wisten dat we in een oude vissershaven kwamen te liggen maar de schepen die daar lagen waren toch iets groter dan een vissersboot. Blijkbaar had Lowestoft twee havens en moesten wij de andere haven hebben. Hierdoor moesten we dus terug en naar de haven aan het centrum varen. Op zondag 21 augustus 2011 om 14:00 uur lagen we uiteindelijk aan de juiste steiger in de oude visserhaven Hamilton Dock in Lowestoft, het was ons gelukt.

Lowestoft

Hamilton Dock in Lowestoft is een haven die vanuit de zee direct te bereiken is zonder enige sluis of brug. Ze hebben mooie ruime pontonsteigers waar iedereen een eigen vingerpier heeft. De voorziening voor douches ed. waren ook in orde. Klein maar fijn. Ons plan was eigenlijk om er maar voor één nacht te blijven en door te varen naar Ipswich via de rivier de Orwell en natuurlijk de befaamde Pin Mill Pub (Butt and Oyster). Echter de weersvoorspellingen waren niet goed. De wind zou niet sterk genoeg zijn en we zouden wederom op de motor moeten varen. Toen besloten we om in Lowestoft te blijven. Na even wat uitgerust te hebben zijn we het centrum van Lowestoft verkennen. Het is geen mooie stad en er is niet veel te doen. Er is een treinstation waar wij informatie hebben gekregen over de treinen naar London. Het was de bedoeling om vanuit Ipswich naar London te reizen per trein, maar nu dus maar geinformeerd naar treinverkeer vanuit Lowestoft. Na de nodige informatie zijn we teruggekeerd naar onze boot en hebben we genoten van het avondeten. Hierna lagen we beiden voldaan in ons bed en hebben we 14 uur lang doorgeslapen aan een stuk.

London

Op maandag 22 augustus 2011 werden we na een lange slaap wakker en zijn we gelijk na ons ontbijt naar het station gelopen. Hier de treinkaartjes (inclusief bus en metro) gekocht en op de trein gestapt. De treinreis duurde ongeveer 2,5 uur. We moesten een keer overstappen in Ipswich, zijn we er toch nog even geweest. Verder hebben ons de hele dag vermaakt in London. Een prachtige stad waar iedereen weleens moet zijn geweest. Na een lange dag waren we om 23:55 uur terug op onze boot in Lowestoft.

Dag van vertrek naar Nederland

Dinsdag 23 augustus 2011 en de weersvoorspellingen waren wederom slecht. Er zou veel regen komen en de wind zou alleen tegen de avond boven de 10 Knopen komen. We besloten om toch dezelfde dag nog te vertrekken. Om 17:30 uur hebben we onze boot los gemaakt van de steiger en zijn we de zee opgevaren met een regenbui, die het zicht behoorlijk belemmerde. Zeilen uit en koers richting IJmuiden/Nederland. We moesten in het begin iets meer NO/O aanhouden om halve wind te kunnen varen. Maar helaas, je raad het al, de wind ging weer liggen en we dobberden wat nutteloos op de Noordzee. Dan maar weer verder op de motor. Gelukkig klaarde het wel op tijdens de nacht en konden we droog buiten in de kuip blijven zitten. Deze nacht leek iets beter te gaan. Misschien komt dit omdat we later zijn vertrokken. We bleven wederom alles in de gaten houden maar Ron was degene die hier toch het meeste mee bezig was. Eerst visueel de horizon afturen en dan de radar checken. Ramkoers of niet? ’s Morgens begon het weer te regenen en dit heeft de hele dag geduurd. Op de heenreis konden we nog wat zeilen maar nu bleef de wind weg. De wind kwam ongeveer tot 3 knopen, niets dus. Dit was een grote tegenvaller voor ons. We dachten er goed aan te doen om niet gelijk met windkracht 4 of 5 de zee op te gaan. De volgende keer dus wel want dit vaart toch wat prettiger in combinatie met de golven. Wanneer er te weinig wind staat maar wel golven, klapperen de zeilen waardoor men niet mooi de wind in de zeilen behoudt. Nu moeten we nog een hoop leren maar dit was voor ons heel vervelend. Op woensdag 24 augustus 2011 om ongeveer 14:00 uur voeren we met slecht zicht (minder dan 0,5 nm) IJmuiden binnen waar we gelijk de Noordzee-sluizen in konden. Tijdens het sluizen liet de zon zich even zien en na het sluizen kon ik toch nog even de boot schrobben, mijn hobby. Om 16:55 uur kwamen we de Oranjesluizen uit. De Schellingwouderbrug gaat open op het hele uur, 20 minuten na het hele uur en 20 minuten voor het hele uur. Mooi dachten wij, net op tijd als de brug om 17:00 open gaat. Helaas, de brug is tijdens 16:00 uur en 18:00 uur gesloten in verband met de spits. Dit staat echter niet op de gemeente site van Amsterdam. We hebben daar een uurtje aan de steiger liggen wachten en alvast wat opgeruimd in de boot. Om 18:00 uur gaat de brug dan toch open. Het laatste stukje varen over het IJmeer richting onze thuishaven waar we om 19:15 uur aankwamen. 325 nautische mijlen achter de rug, moe, voldaan en ontzettend trots!!!

Ron en Ben