Bye Bye Lefkas

In april 2014 is onze boot Singara te water gelaten in de haven in Preveza. Het begin van een jaar zeilen in de Ionische Zee rond Lefkas. Een jaar waar we onze boot goed hebben leren kennen en een jaar van mooie korte zeiltochtjes. In 2014 zijn we meerdere malen naar Lefkas gevlogen en hebben zo drie seizoenen mogen meemaken, lente, zomer en herfst. Alle 3 de seizoenen zijn ons goed bevallen en elke keer was het net weer iets anders.

In de lente is onze boot zoals eerder gezegd te water gelaten en hebben we onze eerste tripjes gemaakt met Singara. Het waren korte tripjes en we bleven voornamelijk rond Lefkas varen. Het was overdag genieten van de zon maar in de avond was het vaak nog iets te fris. Dat waren de avonden dat we voornamelijk binnen zaten en nog nadachten wat we allemaal moesten doen om de boot eigen te maken. Tijdens ons tweede bezoek in de lente hebben we de vorige eigenaren, Carole en Richard, mogen feliciteren met hun nieuwe boot. Dit was tevens de eerste keer dat we Carole ontmoette. Richard was zo vriendelijk om tijdens ons eerste bezoek alles uit te leggen over Singara. Nog steeds zijn we Richard hiervoor dankbaar maar ook voor alle goede zorg die zij hebben gedaan om Singara in zo’n goede kwaliteit te houden. Het was ook tijdens deze vakantie wel duidelijk dat we elkaar nog eens zouden zien op het water.

De eerst volgende keer dat we weer in Lefkas waren was in de zomer. De temperatuur was duidelijk hoger wat ervoor zorgde dat we lang buiten in de kajuit konden zitten of nog even aan wal gingen met onze bijboot ‘little Singara’. Natuurlijk hebben we ook gezeild en dit keer zijn we dan ook naar verdere plekjes geweest zoals het eiland Kefalonia, Ithaca en wat kleinere eilandjes zoals Arkoudhi, Kastos, Kalamos en Atakos (One House Bay). De laatste was wel een van onze favorieten. Een rotsachtig eiland met veel groen, een wit strand met natuurlijk een huis en helder blauw water. Ons anker lag op 20 meter diepte en men kon het zo zien liggen. In de baai Port Leone, bij het verlaten dorpje, hebben we voor het eerst geankerd met landvast. Een samenspel waarbij de een de boot in positie houdt op het anker en de ander naar de kant zwemt met een lijn die aan het vaste land wordt vastgemaakt. Het andere uiteinde wordt vastgemaakt aan de achterzijde van de boot waardoor de boot mooi blijft liggen en niet steeds heen en weer gaat als de wind eventjes anders staat. Een manier waardoor je comfortabel in een baai kunt liggen. In de baai van Port Leone lag zowat iedereen op deze manier en dat was ook wel nodig. In de zomer was het merkbaar drukker waardoor je nog meer op de ander moet letten. De drukte had ook wel iets gezelligs. Iedereen genoot van het mooie weer, het warme water en de prachtige omgeving. Helaas werden wij tijdens onze vakantie even gestoord door een mankement aan de koelkast. Die had al vaker een storing/alarmmelding getoond maar dit keer kwamen we erachter dat de waterpomp het niet deed wat misschien wel de oorzaak zou zijn geweest van alle alarmmeldingen. Terug in onze haven hebben we tijdelijk een andere pomp erin gezet totdat we een originele nieuwe pomp kregen. Gelukkig hadden we weer een werkende koelkast en konden we onze vakantie in de zomer hervatten.

In september zijn we voor het eerst met onze auto naar Griekenland gereden. We vertrokken vanuit Munster en reden in een stuk door Oostenrijk, Slovenie, Kroatie, Servie, Macedonie en uiteindelijk Griekenland. Na 31,5 uur rijden inclusief wat korte pauzes kwamen we midden in de nacht aan in de haven van Lefkas. Daar mochten we eerst nog de auto uitladen want deze zat nok vol. Allerlei spullen zoals duikuitrusting, wasmachine en gereedschap, wat niet makkelijk mee te nemen is in het vliegtuig, hadden we meegenomen met de auto. Omdat we met onze auto naar Lefkas waren gereden, hebben we gelijk hiervan gebruik gemaakt om het vaste land wat verder te bekennen. Ook zijn we naar de haven in Messolonghi gereden waar onze boot zou komen te liggen voor het jaar 2015. Op de boot merkte we helaas wederom dat de koelkast het niet goed deed. Andreas, iemand die ons reeds wat had geholpen met wat klusjes op de boot, raadde ons aan om een monteur langs te laten komen die gespecialiseerd is in koelkasten op boten. Gelukkig volgden we het advies van Andreas op en de monteur zorgde ervoor dat de koelkast het naar behoren deed. Het verschil was duidelijk merkbaar en zo konden we toch nog genieten van iets koels tijdens de warme dagen in september en oktober. Na dit kleine minpuntje van de vakantie hadden we natuurlijk genoeg pluspunten. Het weer was nog steeds goed en het was weer iets rustiger op het water dan in het hoogseizoen. In het kleine plaatsje Spartakhori op het eiland Meganisi hadden we nog snel even tijd om Carol en Richard gedag te zeggen. Een laatste borrel en dan gingen zij terug naar Lefkas om vervolgens door te varen naar Preveza. Daar zou hun boot uit het water gehaald worden voor de winter. Na twee nachtjes in Spartakhori besloten ook wij terug te gaan naar Lefkas en Singara klaar te maken voor de winter. Alleen was ze niet want dankzij Andreas en onze buren werd er goed op haar gelet. Nadat we Singara gedag hadden gezegd zijn we terug naar huis gereden, uitkijkend op een nieuw vaarseizoen in 2015.

Overname boot in Lefkas

Na een kleine vertraging zijn we zaterdag 26 april om 19.30 geland op de luchthaven van Preveza (Aktio). Na een erg korte taxirit werden we gedropt voor de poort van Ionian Marina, waar we ons bootje na de bezichtiging in oktober 2013, voor het eerst weer zagen. Na een korte inspectietour door de boot en aansluiten van de walstroom hebben we de bedden op gemaakt en zijn vroeg naar bed gegaan.

De volgende dag vroeg in de weer met het ontmantelen van de vele afdekzeilen en hoezen. De vorige eigenaar had de boel goed afgedekt en kosten nog moeite gespaard om de boot zo goed als mogelijk water- en stof dicht te houden. Op een plek waar iedereen fijn mag schuren aan zijn bootje geen sinecure. Het blijft dan ook niet uit dat de hele boot, ondanks de extra winterzeilen, stoffig en smerig is. Bovendien was Singara negen maanden lang in haar winterslaap geweest. Omdat de vorige eigenaar pas een paar dagen later zou komen waren we tot die tijd op ons zelf aangewezen. Dus er was een hoop te ontdekken en uit te vinden. Zo moest het anker en de complete ankerketting weer omhoog gehesen worden, moest de boom die voor op de punt lag als ondersteuning voor de dekzeilen weer langs de mast omhoog worden gehesen en moesten we de anodes checken van propeller en van de boegschroef. Alle afsluiters nog eens nalopen en een laatste check van de romp. Ben deed de binnenkant van de boot compleet schoonmaken en ik gaf de buitenkant een schrobbeurt. Alles bij elkaar hebben we veel kunnen doen en stond niets in de weg voor de ‘launching’. Gelukkig was de anti-fouling en de primer lagen door de werf aangebracht. Tevens hadden we de vijf batterijen laten vervangen.

Na het weekend was het tijd om maandag 29 april Singara te water te laten en de rekeningen te voldoen bij de receptie van de haven. Inmiddels was het helse weer losgebarsten en viel de ene stortbui na de andere op ons neer. Met donder en bliksem en natte voeten (overigens waren niet alleen onze voeten nat…..) werd Singara een uur later dan gepland te water gelaten. Na een vluchtige check bleek alles droog te zijn en kwam er geen water binnen. Wel hadden we op voorhand gevraagd om een dag extra te mogen blijven liggen, want met een vreemde boot er meteen vandoor gaan leek ons geen goede. Toen het weer wat opknapte en we ons weer buiten konden tonen, waren we erg nieuwsgierig of de motor wilde starten. Na amper de sleutel te hebben omgedraaid sloeg deze meteen aan en liep zonder problemen. De blauwe koelvloeistof die voor de winterisatie was gebruikt, kwam met teugen uit de uitlaatpijp. De motor werd dus gekoeld. Tot zo ver alles ok.

Na voor een derde maal in de eetgelegenheid van de Cleopatra Marina te hebben gegeten was het tijd om op te stappen. Er leek een tijdje geen regen te komen en de wind was ook bedaard. Met een Bft 3 voeren we in de ochtend van 30 april de haven van Preveza uit op weg naar Lefkas. Een Contest 48, die ook de nacht aan de pier van de Ionian Marina had gelegen, liep ons aan bakboord voorbij. Omdat de toegang van het Lefkas kanaal niet gemakkelijk is te vinden en het niet de eerste keer zou zijn dat een boot vastloopt op deze toegang, gaven we ietwat gas bij en bleven in het kielzog van onze grotere broer. Na een tocht van ongeveer anderhalf uur kwamen we precies 3 minuten voor 11.00 uur voor de brug van Lefkas aan. Deze enige verbinding met het eiland gaat ieder heel uur open. Dus erg goed gepland konden we na even te wachten meteen doorvaren naar de Marina. Na een oproep op kanaal 69 werden we keurig begeleid naar onze stek aan de G-pier. Voor de eerste keer met een vreemde boot in de achteruit en op de ‘Meditarenian Way’ netjes tussen twee andere schepen aanmeren. Makkelijker dan gedacht lag Singara na enkele minuutjes aan de drie landvasten stevig in haar nieuwe mandje. Een tip die we de jongen gaven bleek niet nodig, maar leek ons wel verstandig.

Meteen na aankomst ons natuurlijk gemeld voor de administratieve afhandeling bij de Marina en ons de gang van zaken laten uitleggen. Na betaling van het liggeld waren we ook daar de beste vrienden geworden:). Nu we de smaak te pakken hebben meteen maar even naar de Harbour Authority. Daar werden we niet echt vrolijk omdat iedereen daar erg chagrijnig leek te zijn. Teleurgesteld over het loon dat ze kregen of gewoon geen zin in het werk dat ze deden, iedereen leek geen oog te hebben voor ons. Na zeker 15 minuten netjes te hebben gewacht werden we geholpen met de mededeling dat we naar Preveza moesten gaan om ons te melden. Na te hebben verteld dat we volgens de mensen daar juist naar Lefkas waren gestuurd werden we dan toch geholpen. Een vriendelijke dame vertelde ons dat onlangs (14 april j.l.) de wet was gewijzigd en de bedragen voor het internationale verzekeringscertificaat waren aangepast. Wij moesten dus zorgen dat we een nieuw verzekeringscertificaat kregen en moesten dan met een DEKPA formulier (in dit formulier moet je je in iedere haven melden en kan er op los gestempeld worden) terugkomen. Onverrichte zaken teruggelopen naar de boot en snel even wat gegeten aan de boulevard. Na een douchebeurt kwamen we terug bij de boot en even later werd er geklopt op de boot. Het bleek Richard te zijn, de vorige eigenaar. Hij was meteen na zijn vlucht met zijn huurauto doorgereden naar lefkas en kwam ons helpen. Het bleek een erg rustige en nette man te zijn die nog erg emotioneel was betrokken bij Singara. Zijn vrouw Carole en hij hadden bijna negen jaar lang met erg veel plezier met haar gezeild. Het definitieve afscheid doet dan natuurlijk erg pijn. Juist ook omdat hij lang heeft getwijfeld om hun boot überhaupt van de hand te doen. Richard had geen tijd om iets te drinken en bleef doorgaan met de consequente en chronologische uitleg over de boot. Dit hielp ons zeer en alle vraagtekens werden een voor een opgelost.

Om ongeveer 19.00 uur vertrok Richard naar zijn hotel in Preveza en kwamen de mannen van Waypoint de zeilen, die de winter in opslag waren geweest, zetten. Ook deze nieuwe vrienden maar een flinke tip gegeven, je weet maar nooit. Erg tevreden zijn Ben en ik na een douchbeurt voldaan het stadje in gegaan om iets te eten. Tijdens het eten barstte het weer los en wederom donderde en bliksemde het als nooit te voren. Normaal was het niet, maar de maanden mei en oktober zijn wel de gebruikelijke natte maanden in Lefkas, zo vertelde men ons. Na een spurt naar de boot, bleven ditmaal onze kleding redelijk droog.

De volgende dag, het was al 01 mei en een vrije dag in Griekenland, nogmaals naar de haven om de papieren in orde te maken en informeren naar internetmogelijkheden. De haven was gelukkig wel open en alle papieren bleken nu in orde en waren we gerechtigd in de Griekse Wateren te zeilen. Richard was stipt op tijd en Ben was gelukkig aan boord. Na een korte check voeren we de eerste keer vanuit Lefkas door het kanaal richting Nidri. Singara laat zich erg gemakkelijk sturen en blijft mooi op koers. Omdat Richard nog een afspraak om 17.00 uur had met de makelaar Stephen van Williamson & Smitthels, de makelaar waar ook wij de boot hebben gekocht, hebben we niet lang gezeild, omdat we ook Richard nog wilde uitnodigen om iets in de Lefkas te eten. Om ongeveer 14.00 uur waren we dus al terug en liepen we even later al aan de boulevard van Lefkas. Na een smakelijke maaltijd namen we afscheid van Richard voor deze dag en besloten we om de dag erna samen nog wat uitgebreider met Singara te zullen zeilen. Richard zou ons de directe omgeving van Lefkas showen.

Iets later dan verwacht kwam de volgende dag 01mei Richard over de pier gelopen. Hij had de brug net niet op tijd gehaald en was daardoor 15 minuten vertraagd. Singara lag al met pruttelende motor op hem te wachten. Het duurde dan ook niet lang of we voeren weer over het kanaal in noordelijke richting. Na het Red Tower Hotel, dit was de plek waar Ben en ik het jaar ervoor in een van de torentjes zijn verbleven, aan stuurboordzijde voorbij te zijn gevaren bogen we af naar rechts en voeren we naar Nidri. In Nidri zelf liet Richard ons mooie ankerplaatsjes zien en was het tijd voor de lunch. Omdat het seizoen nog niet echt is begonnen leek een langszij steiger een goede optie. Dwars over de hulplijnen van de moorings mooi aan de stijger aan hogerwal. Met iets minder dan 5 meter onder kiel een ideale plek. Ons netjes bij de eigenaar van het hotel gemeld en als dank daar de lunch genuttigd. Op het terras konden we al zien dat de wind inmiddels was toegenomen en dat Singara fruitig lag te dobberen te midden van al dat opspattende water. Ben en ik keken elkaar al aan en dachten aan een keer dat we met onze Valkkruiser met een Bft 8 aan lagerwal lagen en we met een ronde grote fender in zijn vooruit het hek moesten zien los te krijgen van de wal. Nu met een vreemde boot die anders is gevormd en de handige mooringlijntjes die daar liggen……Na de lunch kregen we gelukkig voldoende hulp om ons langszij de eerder genoemde boot te trekken en konden ons zo gecontroleerd met voldoende fenders en m.b.v. de motor in veilig water begeven. Richard liet ons nog een klein ‘kanaaltje’ zien langs het voormalige eiland van Onassis en na het zien van nog wat andere eilandjes en aanlegmogelijkheden was het tijd om weer naar de haven te varen. Met alleen de Genua gehesen konden we bakstag en deels voor de wind huiswaarts keren. Na wederom te zijn geholpen door de Marina lagen we netjes op ons plekje in de haven. Na een laatste borrel, in ons geval een Grieks biertje, namen we afscheid van Richard die het kennelijk moeilijk had met het afscheid nemen van zijn trouwe boot. We beloofden hem dat wij goed voor Singara zouden zorgen en haar net als hij goed zouden onderhouden.

De vrijdag voelde Ben zich niet zo goed en besloten we om dit maal niet te gaan varen, maar om het teakdek eens onder handen te nemen. Speciaal gekochte teakrenovator (wel de Griekse variant) en teakpolish werden aangebracht. Na een aantal uurtjes werk droogde het teak erg mooi op. En ondanks dat er reeds veel vuil in Preveza was verwijderd, kon je zien dat het teak nu nog veel schoner was en dat de kleur duidelijk lichter was dan voorheen. Los van het feit dat de rubberafdichtnaden wel nog wat hoger liggen dan het teak zelf en dat aan bakboordzijde een dozijn afdekdoppen opnieuw moeten worden gedicht, zag het teakdek er erg mooi en bijna nieuw uit. We besloten nog de verlichting te checken. Na het vervangen van het heklicht wilde we ook de dekverlichting die het niet deed checken. Hiervoor werd Ben een zogenaamde bootsmanstoel aangedaan en werd hij aan de spinnakerval langs de mast omhoog gehesen. Camera mee en meteen maar een paar foto’s gemaakt van ons mooie bootje en het erg mooi opgedroogde teakdek.

De zaterdag was een laatste klungeldag aan boord van Singara. Na wat laatste handelingen en final checks werd het ook voor ons tijd om afscheid te nemen en zouden we Singara bijna een maand niet zien. De taxichauffeur was erg op tijd en vroeger dan gepland reden we al in volle vaart naar Preveza Airport. Na een vlotte check-in vlogen we om 20.30 op weg naar Düsseldorf en kwamen we om ongeveer 22.00 uur aan. Bagage ophalen, Skyrail, Parhaus P4, en toen onderweg naar Münster. Iets voor twaalven kwamen we daar aan en konden terug kijken op een welliswaar vermoeiende maar zeer voldane week.

Testimonial
Our deep appreciation goes to Carole and Richard, the former owners of Singara, who cared Singara for so many years and left her behind in a very good condition. Richard flew especially for us from the UK to Greece to do a proper handover / takeover. Many tips and advises were given and we had a very nice and relaxed trip with Singara during his stay. Richard and Carole, once more we like to thank you both for all the work you did to keep Singara in such an excellent shape and for all the extra belongings you left on the boat for us. We hope that there is no need to say goodbye to her, but that we will meet again at the Ionian and sail together. Good luck and stay healthy. Greetings Ben and Ron
Remember the song of Vera Lynn:
We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day

ISAF Offshore Personal Safety Training (OPST) and Sea Survival Course (SSC) organised by the Royal Yachting Assosiation (RYA)

Op 08 en 09 maart 2014 hebben Ben en ik deelgenomen aan de OPST en SSC in Mijdrecht. Deze twee dagen werden georganiseerd door de RYA en gegeven door een gecertificeerde docent. Gebaseerd op de ervaringen van de Sydney Halbart Race in 1998 (was the 54th annual running of the “blue water classic” Sydney to Hobart Yacht Race. It was hosted by the Cruising Yacht Club of Australia based in Sydney, New South Wales. It was the most disastrous in the race’s history, with the loss of six lives and five yachts) en de Fastnet race in 1979 (was the twenty-eighth Fastnet race, a yachting race held generally every two years since 1925 on a 605 mile course from Cowes direct to the Fastnet Rock and then to Plymouth via south of the Scillies. In 1979, it was the climax of the five-race Admiral’s Cup competition, as it had been since 1957), werden vele leasons learned onder de aandacht gebracht.

We hebben een boot!!!

Na een zoektocht die tot in Griekenland ging, hebben we eindelijk onze droomboot gevonden. Zo blij en opgewonden maar vooral trots. We kunnen niet wachten om met onze Contest 43 de Wereldzeeën te bevaren.

Een oversteek speciaal aub

Waarom deze reis?
Al enige tijd dromen wij van een wereldreis per zeilboot. Op meerdere vlakken lijkt dit mogelijk en stroomden we eigenlijk automatisch in de voorbereidingsfase. Je leest reisverslagen van andere wereldzeilers, neemt eens contact met hen op, gaat je verdiepen in uitrusting etc. Maar wat als je uiteindelijk op je zeilboot zit en het is niks? Met deze vraag in het hoofd hebben we besloten om eens met iemand mee te zeilen op de oceaan. Na wat informatie te hebben gekregen kwamen wij uiteindelijk bij Gerrit van chartersailing.nl. Gerrit had het plan om in mei met zijn zeilboot vanaf Ponta-Delgada (Azoren) naar Lagos (Portugal) te zeilen en men kon zich aanmelden om met hem mee te varen. Dit laatste hebben wij gedaan en zo stonden we maandag 20 mei 2013 op de steiger in Ponta-Delgada.
Azoren
Vanuit Brussel zijn we naar Ponta-Delgada gevlogen. Op het vliegveld stond Gerrit ons al op te wachten. Ook maakten we kennis met Karin die zich ook had aangemeld. Aangekomen op de boot was het spullen uitpakken en heeft Gerrit ons vertrouwd gemaakt met de Contest 38 en de veiligheidsinstructies doorgenomen. Daarna was er tijd om te genieten van de vrije avond. De volgende dag gingen we voor het eerst zeilen. We waren nog niet ver uit de kust of we hadden al twee orca’s naast ons zwemmen. Het is bijzonder om deze prachtige dieren in volle vrijheid te zien, zo hoort het gewoon. Helaas bleef de wind niet constant en ging de wind uiteindelijk liggen. We besloten om ons initiële plan om naar Santa Maria te zeilen te wijzigen en zijn naar Vila Franca gegaan. Aan een prachtige steiger hebben we daar de nacht doorgebracht. Woensdag hebben we wederom gezeild en zijn we teruggekeerd naar de haven in Ponta-Delgada. Het waren twee rustige zeildagen maar ideaal om de boot te leren kennen. Gerrit heeft ons ook nog een hoop nieuwe dingen geleerd. Het voelen van de windrichting met je oren is ons nog het meest bijgebleven. Donderdag was het een dagje eiland verkennen. De Azoren is geen plek voor strandvakanties maar ideaal voor wandelaars en natuurliefhebbers. Het is prachtig groen en er zijn een hoop warmwaterbronnen, Caldeiras genaamd. Tijdens onze tocht over het eiland, hebben we tevens het Terra Nostra Park in Furnas bezocht. Het is onvoorstelbaar hoeveel verschillende bomen en planten hier bij elkaar staan. Op het laatst hebben we nog een bad genomen in het natuurlijke zwembad waarvan de temperatuur minstens 40°C was, heerlijk.
De dag van vertrek
Vrijdag was de dag van vertrek maar vooraf moest er nog een hoop gebeuren. Zo moest er een logistiek plan worden gemaakt en moest veel proviand worden ingekocht. Het bezoek aan de supermarkt duurde toch even net iets langer dan verwacht. We moesten dan ook genoeg inslaan aangezien we niet wisten hoelang we op de oceaan zouden zijn. We wilden net gaan lunchen en toen stapte Eva aan boord. Na een korte kennismaking gingen we snel verder met de voorbereidingen. Na toch nog een douchebeurt in de haven en een kleine warme hap lieten we uiteindelijk om 18.00 uur de haven achter ons. Até logo Azoren!!!
De oversteek
De eerste dagen van de oversteek waren erg rustig. We hadden weinig wind en moesten daarom de motor bijzetten. Vanwege het rustige weer konden we wel even wennen aan de deining. We zijn niet echt zeeziek geworden maar moesten af en toe even naar buiten voor frisse lucht. Zondag waaide het al wat meer maar in de vroege ochtend van maandag was er genoeg wind. Motor uit en zeilen. Wederom kregen we bezoek. Eerst waren er potvissen die voorbij zwommen en een dag later waren er minstens twintig dolfijnen die minuten lang rond de boot speelden. Vijf volwassenen die op het dek hun ogen uitkeken als een klein kind. Voor ons waren dit echte “wow” momenten. Maandag na het avondeten begon de wind nog harder te waaien. De zeilen moesten ineens snel worden gereefd. Hoe later het werd hoe meer wind en hoe meer deining er was. We zaten in een storm. De wind had minimaal een snelheid van 30 knopen met uitschieters naar 45 knopen. Dit was even iets anders dan de eerste dagen. De boot hing goed scheef overbakboord. Buiten het zeilen moet er natuurlijk ook nog worden geleefd. Eten maken was erg lastig. Niets staat recht behalve het cardanische kooktoestel. Het snijden van de ingrediënten was iets wat we gezamenlijk deden. We moesten wel uitkijken dat we niet misselijk werden van de concentratie op het snijden. Gerrit en Karin waren degenen die meestal achter het fornuis stonden. Van de meest simpele dingen werden bijzondere gerechten op “tafel” gezet. Niet letterlijk natuurlijk want niets blijft staan op een tafel in een varend zeilschip. Wanneer het echt te hard ging waaien dan gingen we bijleggen. Dit is een manier waar de zeilen zo worden gezet dat de boot rustig op het water komt te liggen en de boot weinig verleiert. Deze momenten waren heerlijk om even bij te komen, te koken of om te douchen. Het wassen in een scheve douche is namelijk niet makkelijk. En zo vermaakten we ons een beetje met elkaar en gingen de dagen voorbij. Donderdagmiddag zag en voelde men dat het weer nog erger ging worden en we kregen gelijk. De golven werden hoger en de wind ging nog harder waaien. Het water sloeg over en kwam in de kuip terecht. We hebben tijdens de oversteek steeds wacht gedraaid, vier uur op en vier uur af. We zaten altijd met z’n tweeën en wisselden onderling. Maar donderdagavond tijdens de storm hebben we gezamenlijk besloten om voor de laatste avond de dienst te veranderen naar twee uur op en twee uur af. Het werd een zware nacht. De wind was rond de 40 knopen met uitschieters boven de 50 knopen. Het record was 53 knopen. De golven en deining waren behoorlijk groot. Steeds meer kappende golven kwamen in de kuip terecht. Gerrit hield zelf ook alles in de gaten en zorgde goed voor zijn bemanning. Hij had altijd wel iets van warme drank of hap klaar om even op te warmen. Maar nog belangrijker was de zorg voor de veiligheid. Geen een van ons heeft zich ongemakkelijk gevoeld en voelde zich vertrouwd met de boot en met Gerrit als Schipper. Alle lof is dan ook voor Gerrit. Vrijdag 31 mei 2013 in de ochtend werd het dan uiteindelijk iets rustiger en klaarde de lucht op. De wind daalde tot net boven de 30 knopen. Dat was gelukkig al iets rustiger. We wisten dat we vandaag het vaste land zouden bereiken en keken dus uit naar land. Toen het eerste stuk land door Gerrit werd gezien kwam het einde in zicht. Nadat we de bocht van Zuid West Portugal hadden gepasseerd werd het weer alleen maar beter. De wind werd rustiger en de grote deining was er haast niet meer. Toen we rustig aan het zeilen waren richting Lagos met de muziek aan kregen we toch echt een trots gevoel van binnen. Na een week op de oceaan hebben we het gehaald! Nog voordat we Lagos hadden bereikt, zijn we eerst voor anker gegaan en hebben we een prachtige baai aangedaan. Daar hadden we een strand voor ons zelf. Met de zon op ons hoofd en het geluid van de branding in onze oren, lagen we allemaal weg te dromen na een speciale oversteek.
Lagos
Nadat we weer wakker waren geworden en de baai verlieten, zijn we naar de Marina in Lagos gevaren. Daar besloten we om te blijven en niet meer verder te varen naar Faro. We hebben geholpen met de schoonmaak van de boot en verbaasden ons hoeveel zout er vanaf kwam. Na flink schrobben en met water te hebben gespeeld, zag de Harmattan er weer prachtig uit. Hierna was het tijd voor het stadje te verkennen en om heerlijk te zonnen op het strand van Lagos. Met een prachtige ervaring rijker zijn we maandag 3 juni 2013 vertrokken naar Nederland.
Wereldreis ja of nee?
Ja! De wens om met een zeilboot te gaan varen is er nog steeds en is eerder sterker geworden. De oversteek was vermoeiend maar het idee van varen naar bijzondere bestemmingen met behulp van de wind spreekt ons enorm aan. Je ziet een hoop plekken waar niet iedereen kan komen en die alleen maar per boot bereikbaar zijn.
Karin en Eva bedankt voor de gezelligheid en het koken toen wij het niet konden. Gerrit willen we extra bedanken voor alles wat we hebben geleerd, de zorg tijdens de oversteek en het vertrouwen in ons. Tot ergens op het water.
Ron en Ben

Onze eerste zeiltocht op zee in 2011

Voorbereiding

Het was niet mijn eigen plan om de oversteek naar Engeland te maken. Ron, mijn man, had dit bedacht. Ik was er geen voorstander van aangezien wij nog niet veel zeilervaring hadden. We hebben een paar keer met onze boot, Orion, over het Markermeer gevaren en we hebben een paar keer met een klein huurbootje op het Sneekermeer gevaren. We hadden zelfs nog niet eens met onze zeilboot op het IJsselmeer gevaren. In mijn eigen planning had ik voorgenomen om pas volgend jaar de zee op te gaan en eerst wat ervaring op te doen op de binnenwateren. Ron ging toch alvast eens kijken en ondertussen had hij al een hele planning klaar. Hij was goed voorbereid en heeft mij toch kunnen overhalen om de oversteek te maken. Gelukkig want het was een mooie beleving.

Dag van vertrek naar Engeland

Op zaterdag 20 augustus 2011 om 10:40 uur was het dan eindelijk zover. De trossen los en op naar Engeland. De buren zwaaiden ons uit en wensten ons een behouden vaart. We hadden besloten om het stuk naar IJmuiden op de motor te varen aangezien we nog twee bruggen en twee sluizen moesten passeren. Bovendien is laveren op het IJ en het Noordzee-kanaal niet toegestaan. Rond de klok van 15:00 uur hadden we alle hindernissen geklaard en voeren we op de Noordzee. Na een paar nautische mijlen hebben we de koers naar het zuiden verlegd om zodoende zeil te zetten en al snel voeren we halve wind naar het oosten met ongeveer 12 knopen wind. Prachtig!!! Voor het eerst op de zee, de zon scheen nog steeds volop, mooie hoge golven en onze boot voer prachtig door de flinke deining. Het was wel even wennen op zee. Je merkt toch dat je ongewild toch iets last krijgt van zeeziekte. Gelukkig ging alles goed en hebben we alles binnen kunnen houden. Na een paar uur ging de zon onder maar ging ook de wind ineens weg. Klapperende zeilen en bijna niet vooruit te komen. Uiteindelijk hebben we besloten om de zeilen in te rollen en op de motor verder te gaan. Het was ook wel lekker omdat we de nacht in gingen en wij nog geen ervaring hadden. In de nacht zag je van alles qua lichten, vrachtschepen, ferry’s, booreilanden etc. Ook konden we gelijk oefenen om met de radar te varen. Rond 03:00 uur werd het steeds moeilijker om wakker te blijven. Het was tijd voor koffie en thee en later heb ik nog wat warme chocomel gemaakt. ’s Morgens bij zonsopkomst kwam ook de wind weer wat opzetten. Gelijk hebben we de zeilen weer gezet. Echter was dit voor korte duur. Na een paar uur ging de wind weer liggen en moesten we toch op de motor verder gaan. Geen één zuchtje wind, zelfs geen golven. De zee was zo glad dat men kon waterskiën op de zee. Ook was het mistig waardoor het zicht erg slecht was. Rond 10:00 uur was er land in zicht en navigeerde we onze boot naar Lowestoft. Helaas kwamen we in eerste instantie de verkeerde haven binnen. We wisten dat we in een oude vissershaven kwamen te liggen maar de schepen die daar lagen waren toch iets groter dan een vissersboot. Blijkbaar had Lowestoft twee havens en moesten wij de andere haven hebben. Hierdoor moesten we dus terug en naar de haven aan het centrum varen. Op zondag 21 augustus 2011 om 14:00 uur lagen we uiteindelijk aan de juiste steiger in de oude visserhaven Hamilton Dock in Lowestoft, het was ons gelukt.

Lowestoft

Hamilton Dock in Lowestoft is een haven die vanuit de zee direct te bereiken is zonder enige sluis of brug. Ze hebben mooie ruime pontonsteigers waar iedereen een eigen vingerpier heeft. De voorziening voor douches ed. waren ook in orde. Klein maar fijn. Ons plan was eigenlijk om er maar voor één nacht te blijven en door te varen naar Ipswich via de rivier de Orwell en natuurlijk de befaamde Pin Mill Pub (Butt and Oyster). Echter de weersvoorspellingen waren niet goed. De wind zou niet sterk genoeg zijn en we zouden wederom op de motor moeten varen. Toen besloten we om in Lowestoft te blijven. Na even wat uitgerust te hebben zijn we het centrum van Lowestoft verkennen. Het is geen mooie stad en er is niet veel te doen. Er is een treinstation waar wij informatie hebben gekregen over de treinen naar London. Het was de bedoeling om vanuit Ipswich naar London te reizen per trein, maar nu dus maar geinformeerd naar treinverkeer vanuit Lowestoft. Na de nodige informatie zijn we teruggekeerd naar onze boot en hebben we genoten van het avondeten. Hierna lagen we beiden voldaan in ons bed en hebben we 14 uur lang doorgeslapen aan een stuk.

London

Op maandag 22 augustus 2011 werden we na een lange slaap wakker en zijn we gelijk na ons ontbijt naar het station gelopen. Hier de treinkaartjes (inclusief bus en metro) gekocht en op de trein gestapt. De treinreis duurde ongeveer 2,5 uur. We moesten een keer overstappen in Ipswich, zijn we er toch nog even geweest. Verder hebben ons de hele dag vermaakt in London. Een prachtige stad waar iedereen weleens moet zijn geweest. Na een lange dag waren we om 23:55 uur terug op onze boot in Lowestoft.

Dag van vertrek naar Nederland

Dinsdag 23 augustus 2011 en de weersvoorspellingen waren wederom slecht. Er zou veel regen komen en de wind zou alleen tegen de avond boven de 10 Knopen komen. We besloten om toch dezelfde dag nog te vertrekken. Om 17:30 uur hebben we onze boot los gemaakt van de steiger en zijn we de zee opgevaren met een regenbui, die het zicht behoorlijk belemmerde. Zeilen uit en koers richting IJmuiden/Nederland. We moesten in het begin iets meer NO/O aanhouden om halve wind te kunnen varen. Maar helaas, je raad het al, de wind ging weer liggen en we dobberden wat nutteloos op de Noordzee. Dan maar weer verder op de motor. Gelukkig klaarde het wel op tijdens de nacht en konden we droog buiten in de kuip blijven zitten. Deze nacht leek iets beter te gaan. Misschien komt dit omdat we later zijn vertrokken. We bleven wederom alles in de gaten houden maar Ron was degene die hier toch het meeste mee bezig was. Eerst visueel de horizon afturen en dan de radar checken. Ramkoers of niet? ’s Morgens begon het weer te regenen en dit heeft de hele dag geduurd. Op de heenreis konden we nog wat zeilen maar nu bleef de wind weg. De wind kwam ongeveer tot 3 knopen, niets dus. Dit was een grote tegenvaller voor ons. We dachten er goed aan te doen om niet gelijk met windkracht 4 of 5 de zee op te gaan. De volgende keer dus wel want dit vaart toch wat prettiger in combinatie met de golven. Wanneer er te weinig wind staat maar wel golven, klapperen de zeilen waardoor men niet mooi de wind in de zeilen behoudt. Nu moeten we nog een hoop leren maar dit was voor ons heel vervelend. Op woensdag 24 augustus 2011 om ongeveer 14:00 uur voeren we met slecht zicht (minder dan 0,5 nm) IJmuiden binnen waar we gelijk de Noordzee-sluizen in konden. Tijdens het sluizen liet de zon zich even zien en na het sluizen kon ik toch nog even de boot schrobben, mijn hobby. Om 16:55 uur kwamen we de Oranjesluizen uit. De Schellingwouderbrug gaat open op het hele uur, 20 minuten na het hele uur en 20 minuten voor het hele uur. Mooi dachten wij, net op tijd als de brug om 17:00 open gaat. Helaas, de brug is tijdens 16:00 uur en 18:00 uur gesloten in verband met de spits. Dit staat echter niet op de gemeente site van Amsterdam. We hebben daar een uurtje aan de steiger liggen wachten en alvast wat opgeruimd in de boot. Om 18:00 uur gaat de brug dan toch open. Het laatste stukje varen over het IJmeer richting onze thuishaven waar we om 19:15 uur aankwamen. 325 nautische mijlen achter de rug, moe, voldaan en ontzettend trots!!!

Ron en Ben