Singara is weer helemaal spik en span

In de week van Pasen zijn Ron en ik op vakantie geweest naar het eiland Sal van Kaapverdië. De keuze voor de vakantie komt onder andere doordat we waarschijnlijk tijdens onze wereldreis niet naar Kaapverdië gaan. Nu we Sal hebben bezocht, weten we dan ook zeker dat we deze eilandengroep niet aan zullen doen met onze boot. Voor een vakantie om helemaal niets te doen en te genieten van zon, zee en strand, is dit een leuke bestemming maar verder is hier niet veel te beleven.

 

Tijdens onze vakantie is Gerrit (van de Harmattan, waar wij mee samen hebben gezeild van Azoren naar Portugal) naar Valencia gevlogen. Daar is hij samen met zijn lieftallige Ellen aan boord gegaan van onze Singara. Samen zijn ze naar de nabij gelegen haven Pobla gevaren waar de mogelijkheid bestaat om de boot uit het water te halen en onderhoud te plegen aan de boot. Singara had in haar winterslaap een heel koraalrif onder zich gekregen. Toen Singara nog maar net op het droge stond, hebben Gerrit en Ellen dan ook snel Singara bevrijd van alle troep die op haar zat. De dagen erna heeft Gerrit van alles gedaan om Singara weer helemaal mooi te krijgen. Zo heeft hij onder andere, de schroef schoongemaakt, de afsluiters ingevet, de onderkant geschuurd, twee lagen primer en drie lagen antifouling aangebracht. Ook heeft hij nog de romp helemaal in de was gezet, daarna helemaal opgepoetst en nog wat overige klusjes gedaan.

 

Nadat Singara weer te water is gelaten, zijn Gerrit en Ellen teruggevaren naar de marina van Valencia waar Singara weer aan haar vertrouwde steiger ligt. Komende week gaan wij Singara weer zien en we zijn dan ook heel nieuwsgierig hoe mooi ze erbij ligt. Gerrit en Ellen, alvast bedankt voor jullie hulp!

 

Groetjes Ron en Ben

Een overtocht in de MED met het hondenweer uit Nederland

Een nieuwe ligplaats

Een jaar geleden hebben wij onze boot Singara overgevaren van Lefkas naar het plaatsje Messolonghi, gelegen in het zuid westen van het vaste land van Griekenland. Al snel kwamen we erachter dat we onze boot hier niet lang zouden laten liggen. Er speelden toen al wat problemen omtrent de milieuvergunning van de marina maar de ligging van het plaatsje zorgde er voornamelijk voor dat we ervoor kozen om in het vaarseizoen van 2016 de boot naar een andere plaats over te varen. We kregen via Gerrit (waar we destijds hebben meegezeild tijdens de oversteek Azoren-Portugal) de tip over de haven van Valencia. Dat Valencia qua vliegen gunstiger is en de haven makkelijk te bereiken is met de metro sprak ons gelijk aan om hierover na te denken. Het vaargebied wordt wel wat beperkter. De Ionische Zee met haar vele kleine eilanden en idyllische baaien, is en blijft naar onze mening de ideale omgeving om leuke en kleine tochten te maken. Vanuit Valencia ben je al snel minimaal een dag kwijt om naar de Balearen te varen om daar in leuke baaitjes te liggen en wat kleinere tochten te kunnen maken. Maar dit is voor ons geen probleem, af en toe een langere tocht maken vinden wij juist een mooie bezigheid. Na alles te hebben besproken, hebben we besloten om in 2016 onze boot over te zeilen naar Valencia.

Vooraf

Voordat we de overtocht gingen maken moesten er natuurlijk allerlei klusjes gedaan worden aan onze boot zoals nieuwe anti-foulling, checken van de zee afsluiters, smeren van de propellers, reparatie aan het zwemplateau en de stootstrip etc. etc. Hierover hadden we de hulp gevraagd van Jim die we in de haven van Messolonghi hebben leren kennen. Middels email werden we door Jim op de hoogte gehouden hoe hij alles aanpakte en hoe de klusjes steeds verder afkwamen. En wat is onze dank groot naar Jim. Niet alleen voor de dingen die we hem hebben gevraagd maar vooral om de spannende momenten op het einde. Zoals hierboven al is geschreven, speelden er al van alles omtrent de milieuvergunning. Dit was na een dik jaar nog steeds niet opgelost. Politie doet meerdere keren per dag controleren of er mensen aan het klussen zijn. We hoorden niets van de marina en ze bleven maar roepen dat alles goed komt zoals alles goed moet komen in Griekenland. We hadden een afspraak staan voor zaterdag 30 april 2016 om onze boot in het water te laten. Als we niet zelf hadden gebeld om deze afspraak te verzetten dan hadden we een groot probleem want juist dat weekend was het Orthodox Pasen en zou de marina een lang weekend dicht zijn. Gelukkig was daar Jim weer en hij heeft nog voordat wij in Griekenland waren, ervoor gezorgd dat onze boot klaar lag in het water. Ook had hij nog boodschappen laten komen zodat we meteen weg konden varen. Bij deze willen we dan ook nogmaals onze grote dank uitbrengen aan Jim die ons enorm heeft geholpen. Wat betreft de marina blijven we het jammer vinden dat je als klant zelf overal achteraan moet gaan. De marina is klein en heeft een gezellige sfeer dankzij de vaste ligplaatshouders. De faciliteiten die er zijn, zijn prima en de marineros zijn ontzettend vriendelijk. Het is de directie die van zich af laat weten waardoor misschien een leuke haven eindigt in een plek waar zeilers niet meer terug gaan komen.

Afscheid

Het was wederom een lange reis om van thuis naar de haven van Messolonghi te komen maar eenmaal laat in de avond te zijn aangekomen, lag Singara aan het einde van de pier ons op te wachten. Binnenin lagen al onze boodschappen van ons boodschappenlijstje die we per e-mail hadden doorgegeven aan Jim. De boot lag echt zo goed als klaar om te vertrekken, zelfs de genua was al door Jim gehesen. De volgende dag hebben we Singara nog even een flinke wasbeurt gegeven, een final check gedaan en de laatste dingetjes gedaan. In de avond nog even uiteten geweest met Jim en tevens afscheid van elkaar genomen. In de ochtend van zaterdag 30 april 2016 hebben we de trossen los gegooid en begon onze zeiltocht naar Valencia.

Messolonghi – Messina

Het eerste gedeelte van onze tocht begon goed. We hadden een mooi windje, zeiltjes waren uit en het zonnetje scheen. Niets mis mee maar helaas duurde dit niet lang. Eerst begon de wind weg te vallen waardoor we op de motor moesten gaan varen. Dit lijkt misschien rustig en comfortabel maar niets is minder waar. De golven waren wel al aanwezig waardoor we goed heen en weer werden geschud. Hierna kwam er toch weer wat wind maar vooral regen. De weg naar Messina werd een tocht met voornamelijk nattigheid en harde wind die ineens opkwam en ook zo weer weg was. De golven bleven en maakten alles oncomfortabel voor ons. Dit bij elkaar maakte het voor ons zwaarder dan we dachten. Niet alleen voor ons was het zwaar want blijkbaar hadden een aantal vogels het ook zwaar met dit onstuimige weer. We kregen bezoek van vier vogels die blijkbaar vermoeid waren en bij ons kwam uitrusten. Dit klinkt wellicht schattig, en is misschien ook wel even zo, maar voor deze vederige beestjes is een schip funest. Zij willen uitrusten zoals ze ook doen op het vaste land op bijvoorbeeld een boom. Echter wij varen door en hierdoor raakt een vogel zijn coördinatie kwijt. Ondanks de pogingen om ze water te geven en te voeren, gaven drie vogels het op en overleden aan boord. We hebben ze een eerbiedig zeemansgraf gegeven. Op maandag 2 mei 2016 zagen we na 2 dagen op zee de kust van Italië, de onderkant van de laars. Onze eerste doel kwam langzaamaan in zicht maar we moesten nog een heel stuk. Ongeveer 6 uur voordat we bij ons eerste doel zouden zijn, rond middernacht, moesten we even in overleg. We hadden veel tegenstroming en moesten hier tegenin op de motor. Met de brandstofmeter op een kwart was het de vraag of we dit gingen halen. We hebben in de tijd dat we Singara hebben nog nooit zover de brandstofmeter laten komen. Op zich zouden we het moeten halen maar de vraag bleef of de tegenstroming minder zou worden. Nadat we op de kaart hadden gekeken naar andere mogelijkheden hebben we toch besloten om door te gaan naar het punt dat we vooraf hadden bepaald. Gelukkig hebben we dit dan ook gedaan want in de ochtend van dinsdag 3 mei 2016 kwamen we dan eindelijk aan in Reggio Calabria.

Reggio Calabria

Het eerste wat we wilden gaan doen in Reggio Calabria was aanleggen bij het tankstation om diesel te tanken. Na wat wachten kwam er een Marinero ons helpen en zat Singara weer vol met diesel en water. Ook kwam er nog een Italiaanse taxichauffeur ons verse broodjes brengen, niet wetende wie deze rare man was. Nadat we weer gereed waren om verder te gaan, wilde we onze tocht vervolgen want het plaatsje en de marina zagen er vreselijk uit. Helaas bij het uitvaren van de haven werden de golven en de stroming ze hevig dat we genoodzaakt waren om terug te gaan en te gaan schuilen in de “o zo geweldige” marina. Dit was nog even een hele klus want de wind was zo sterk dat het moeilijk was om in de box te komen. Maar toen we eenmaal in de box lagen, waren we toch wel blij dat we even onze rust konden nemen en heerlijk in onze eigen kajuit konden slapen. Na een lange slaap hebben we ons opgefrist en werden we opgehaald door dezelfde taxichauffeur van diezelfde ochtend. We kregen beiden een kopie van een bladzijde uit de Pilot van Rod Heikel. Dit is een boek speciaal voor zeilers. Saverio, de taxichauffeur die geen woord engels spreekt, maakte met behulp van deze kopie duidelijk wat hij ons wilde zeggen. Het bleek namelijk dat Rod Heikel zelf al twee keer bij hem is geweest en ook over hem in zijn pilot heeft geschreven. Wanneer je in Reggio Calabria bent, dan moet je met Saverio mee en je even laten meeslepen in zijn leventje. Dat hebben we dus gedaan en als eerste kwamen we terecht in zijn garage. Stel je dus voor dat je een vreemde taxichauffeur, die je niet verstaat, ontmoet en je naar een garage brengt op een vage plek in een vreemde stad. Er werden twee plasticstoeltjes neergezet en we moesten gaan zitten en lekker relaxen. Toen begon dan ook het hele circus. Er werd een schuifdeur opengemaakt waardoor je uitzicht had op het strandje en de zee. Saverio kwam aanzetten met zelfgemaakte wijn en heerlijke Parmezaanse kaas en ham. Boven onze verwachting was de wijn echt heel lekker en met een stukje kaas erbij maakte dit tot een leuke ervaring. Natuurlijk wilde Saverio ook wel wat verdienen en we hebben dan ook wat wijn en kaas meegenomen. Van de wijn hebben we nog wat over maar de kaas was vrij snel op ondanks dat dit een flinke bonk was. Na deze proeverij heeft Saverio ons naar een restaurant gebracht waar we redelijk gegeten hebben en uiteindelijk bracht hij ons terug naar de boot. Tijdens de rit werd ons nog gevraagd wat voor croissant we wilden hebben in de ochtend zodat hij dit kon regelen. En ja wel, in de ochtend toen we nog in bed lagen hoorden we ineens dat er wat op onze boot werd gegooid. Ja… gegooid, dus niet neergelegd… onze broodjes. Saverio is dus echt een verhaal apart maar hierdoor werd de sombere haven en stad wel wat vrolijker. Woensdag 4 mei 2016 was het nog steeds slecht weer en dit hadden Peter en Myriam van SY Enjoyster ook in de gaten. Ook zij kwamen een dagje schuilen in de “o zo geweldige” marina. Nadat ook zij waren bijgekomen en wat klusjes hadden gedaan aan de boot, hebben we samen een leuke avond gehad. Zij kwamen van Valencia en waren onderweg naar de Ionische Zee, precies de tegenovergestelde route van ons. Ze hadden veel informatie over Valencia en hadden nog wat tips gegeven omtrent het zeilen en baaitjes die we eventueel konden bezoeken tijdens onze tocht. SY Enjoyster is een prachtige Oyster en men kan met hun meevaren aangezien zij ook charterreizen maken met hun boot. Mooie ruime hutten zijn beschikbaar voor de gasten die een eigen badkamer hebben en met de zeilervaring die Peter en Myriam hebben, zal het een mooie vakantie worden.

Straat van Messina – Sardinië

Donderdag 5 mei 2016 begon de dag met een heerlijk zonnetje en een iets minder krachtige wind dan de dagen daarvoor. Peter en Myriam vertrokken nadat ze hadden getankt richting het zuiden om zo naar Griekenland te kunnen zeilen. Wij vertrokken zelf aan de begin van de middag want dan konden wij met de stroom mee de straat van Messina uitvaren. Dit merkten we dan ook duidelijk aan de snelheidsmeter want we voeren 7 knopen op de motor met weinig toeren. Eenmaal de straat uit konden we de zeilen hijsen en koers zetten richting Sardinië. Het leek eindelijk allemaal wat beter te gaan, de zon scheen, een rustige zee en een mooie wind om te zeilen. Maar dit mocht ook weer niet lang duren. Zodra de zon verdween, werd ook de wind minder maar de zee weer onrustiger. Toch maar weer even de motor erbij om toch wat mijlen te maken. In de nacht kwam er gelukkig weer wat meer wind maar helaas werd dit later steeds meer en meer waardoor we de zeilen moesten reven. De regen maakte alles wederom nog wat beroerder maar helaas kun je niet even stoppen. Dus dan maar gewoon doorgaan met varen. Tijdens een controle van de afsluiters viel Ben ongelukkig op zijn achterste ondanks dat hij schoenen droeg dit keer. Een grote blauwe plek en flinke pijn is datgene wat hij eraan overhield maar gelukkig was er niets gebroken. Ron draaide gelukkig een langere dienst zodat de pijnstillers hun werk konden doen en Ben de pijn kon laten zakken. In de ochtend van zondag 8 mei 2016 was dan het volgende punt in zicht, Sardinië. Zodra we bereik hadden met onze mobiel, gingen we snel het internet op om te kijken naar de weersverwachting. De weersverwachting zag er niet beter uit dan het weer wat we de afgelopen dagen hadden gehad. Uiteindelijk leek het erop dat we twee opties hadden om naar de Balearen te gaan. De eerste optie was gelijk doorvaren naar de Balearen met een wind van 25 a 30 knopen bakstag, dus weer flinke wind maar wel van achteren. De tweede optie was om toch naar een marina in Sardinië te varen met het gevolg dat we daar minstens 5 dagen moesten wachten totdat de wind weer in onze rug zou zijn. Echter een weersverwachting van 5 dagen vooruit is erg twijfelachtig. Daarom besloten we dan ook om toch gelijk door te varen naar de Balearen en Sardinië in de toekomst te bezoeken. Een derde optie om langs de Oostkust van Sardinië onze reis naar het Noorden te vervolgen en door de Straat van Bonifacio te varen viel al snel af omdat de invloeden van de aankomende Mistral ook daar zijn sporen zou achterlaten.

Sardinië – Balearen

En zo lieten we Sardinië achter ons liggen en gingen we verder richting de Balearen. De wind werd zoals voorspeld steeds krachtiger. We hadden gerekend met een wind van ongeveer 30 knopen en de grootte van de zeilen dienovereenkomstig aangepast. Echter toen bleek dat de wind duidelijk nog sterker werd, moesten de zeilen al snel weer verder worden gereefd maar ondanks dat bleef de snelheid erin. In de eerste avond na Sardinië werd de wind zo krachtig dat we met twee kleine “theedoeken” nog steeds vooruit gingen met een snelheid van 8 a 9 knopen. Het was een flinke storm die ons van achter benaderden samen met flinke golven en diepe kuilen. Een bijkomende uitdaging bleek om ervoor te zorgen dat de boot niet sneller zou gaan dan haar rompsnelheid. Iets wat bij het ‘surfen’ op deze enorme kuilen gemakkelijk kan voorkomen. De boot zou dan met haar boeg in een volgende golf kunnen worden geduwd en haar onbestuurbaar maken. Het voordeel van deze storm was wel dat we snelheid hadden en de Balearen steeds sneller dichterbij kwamen. Helaas ging erbij het reven van het grootzeil iets mis. Het grootzeil was niet goed in de mast gegaan en kwam dubbel te zitten. Hierdoor moesten we uiteindelijk ervoor kiezen om het grootzeil naar binnen te doen, met als gevolg dat we, zo bleek later, het bovenste gedeelte van het grootzeil uit haar rail hebben getrokken. Ons bleef toen niets anders over dan verder te varen op slechts de genua. Na de tweede nacht tijdens de dienst van Ben kwam Mallorca dan ook in zicht tijdens zonsopgang. Een van de cruiseschepen van AIDA voeren ons voorbij. Deze was duidelijk te herkennen aangezien wij meerdere keren met deze rederij hebben gevaren. Tijdens de dienstwissel in deze ochtend moesten we weer overleggen wat we zouden gaan doen, aan wal gaan of verder varen.

Balearen – Valencia

In onze voorbereiding hadden we gedacht om aan wal te gaan op Ibiza of Mallorca om daar wat inkopen te doen en eventueel brandstof te tanken. Brandstof hadden we nog voldoende als dit nodig zou zijn echter de wind was nog steeds aanwezig waardoor we verder konden zeilen. Wat het eten en drinken betreft hadden we eigenlijk ook nog wel voldoende al was het vrij eenvoudig, nl. toast met tonijn, cornflakes en maaltijdvervangers. Ergens verlangden we ernaar om aan wal te gaan maar ook om naar ons einddoel te gaan. Het zou nog anderhalve dag varen zijn en dan zouden we in onze nieuwe haven kunnen liggen en verder kunnen genieten van onze vakantie. Beiden wilden we het liefst gelijk doorvaren aangezien we dit jaar nog de Balearen zullen bezoeken. Nadat we de weersverwachting hadden bekeken was de keuze snel gemaakt. Nog altijd dreigde een aankomend front uit het Westen met windsterkte Bft 6-7 in de komende twee dagen en zo nam Ron de dienst over en werd de koers richting Valencia gezet. Dit laatste stuk viel qua wind mee ten opzichte van wat we de laatste dagen hadden gehad. Het werd wel wat sportiever tijdens de laatste dag. In het begin hadden we veel tegenwind en moesten probeerden zo scherp mogelijk aan de wind dichterbij de kust te komen van het vaste land van Spanje. Scherp aan de wind varen konden we niet omdat het ons verstandiger leek om het grootzeil nog even te laten voor wat het was. Het was ons op dat moment niet zeker of en hoe het grootzeil naar beneden zou komen. Met alleen de genua haalde we net een hoek van 35 graden. Op de weersvoorspelling hadden we gezien dat de wind later op de dag zou draaien en dat we op halve wind de haven zouden bereiken. Gelukkig was dit ook het geval en zo konden we met een flinke wind en gereefde zeilen onze reis afmaken richting de haven van Valencia. En de haven kwam dan ook steeds dichterbij en ons verlangen naar onze nieuwe plek werd alsmaar groter. Het strand van Valencia was aan stuurboordzijde al duidelijk te zien en tevens de ingang van de haven die voor ons lag. Het moment om de motor alvast aan te zetten en de genua naar binnen te halen. Uiteraard moest er op het einde nog wat gebeuren want anders zou het weer te gemakkelijk zijn. Bij het inrollen van de genua kwamen we erachter dat de lijn dubbel zat op de katrol. Deze zat zo vast dat we de genua niet naar binnen kregen. Net voor de ingang van de haven hebben we gezamenlijk de lijn uit de katrol gehaald en snel het zeil alsnog naar binnen gehaald. We keken elkaar aan en dachten beiden dat dit er ook nog wel bij kon. Ron riep de haven op via de marifoon waarop we het verzoek kregen om naar de welkomspier te varen en daar ons in te melden. Een paar minuten later waren we bij deze pier en zetten we voet aan wal met onze zeebenen. We hadden het gehaald, Valencia!!!

 

Als laatste

Nadat we alles hadden geregeld bij de welkomspier en Singara in haar nieuwe box lag, konden we terugkijken op een bijzondere tocht. Vooraf hadden we al gedacht dat dit zwaar zou zijn maar met het hondenweer van Nederland varen op de Middellandse Zee maakte alles wel wat vermoeiender. Volgens de pilot van Rod Heikel zou dit een ideale maand zijn om deze tocht te varen. Echter dit bleek dit jaar niet zo te zijn. Overal in Europa zag je dat het weer in Europa zich vreemd gedroeg en dit was dan ook te merken tijdens onze tocht. De kleine problemen die we hadden met de zeilen hebben we later makkelijk zelf op kunnen lossen. Het niet aan wal gaan, op de plekken die we vooraf hadden gepland, en het doorvaren naar onze eindbestemming was voor ons de juiste keuze. Maar er was natuurlijk ook een aantal zaken die positief waren. Dit was onze eerste grote tocht met ons tweeën en dat ging meer dan goed. Beiden hebben we geen last gehad van zeeziekte waar we vroeger weleens bang voor waren. Koken ging beter dan verwacht en we hebben toch kunnen genieten van lekkere warme maaltijden. En een groot pluspunt waren de vele en lange bezoeken die we kregen van dolfijnen. Soms hebben deze geweldige dieren wel uren met ons meegezwommen wat ervoor zorgde dat we weer wat positieve energie kregen. We zijn blij dat we sommige plaatsten voorbij zijn gevaren en eerder in Valencia waren dan gepland. Zo hadden we nog wat extra dagen voor wat klusjes, schoonmaken van de boot en ontspanning. Zoals de titel van dit blog, het was een overtocht met het hondenweer uit Nederland.

Ron en Ben

 

« 1 van 2 »

Vernieuwde Site

Vanaf vandaag is onze nieuwe site online. De complete lay-out is veranderd en ons blog is nu direct te lezen zonder dat men eerst naar een andere pagina wordt gestuurd. Voor onze internationale vrienden en kennissen is het nu ook mogelijk om de pagina te vertalen middels Google Translate onderaan de pagina. Natuurlijk blijft dit een vertaler maar hierdoor kan bijna iedereen onze verhalen volgen. Zoals gezegd is ons blog verplaatst. De meest bijzondere posts zijn mee verhuisd maar er zijn een hoop verwijderd. In de toekomst komen genoeg nieuwe posts dus ons blog raakt wel weer wat voller 🙂

Bye Bye Lefkas

In april 2014 is onze boot Singara te water gelaten in de haven in Preveza. Het begin van een jaar zeilen in de Ionische Zee rond Lefkas. Een jaar waar we onze boot goed hebben leren kennen en een jaar van mooie korte zeiltochtjes. In 2014 zijn we meerdere malen naar Lefkas gevlogen en hebben zo drie seizoenen mogen meemaken, lente, zomer en herfst. Alle 3 de seizoenen zijn ons goed bevallen en elke keer was het net weer iets anders.

In de lente is onze boot zoals eerder gezegd te water gelaten en hebben we onze eerste tripjes gemaakt met Singara. Het waren korte tripjes en we bleven voornamelijk rond Lefkas varen. Het was overdag genieten van de zon maar in de avond was het vaak nog iets te fris. Dat waren de avonden dat we voornamelijk binnen zaten en nog nadachten wat we allemaal moesten doen om de boot eigen te maken. Tijdens ons tweede bezoek in de lente hebben we de vorige eigenaren, Carole en Richard, mogen feliciteren met hun nieuwe boot. Dit was tevens de eerste keer dat we Carole ontmoette. Richard was zo vriendelijk om tijdens ons eerste bezoek alles uit te leggen over Singara. Nog steeds zijn we Richard hiervoor dankbaar maar ook voor alle goede zorg die zij hebben gedaan om Singara in zo’n goede kwaliteit te houden. Het was ook tijdens deze vakantie wel duidelijk dat we elkaar nog eens zouden zien op het water.

De eerst volgende keer dat we weer in Lefkas waren was in de zomer. De temperatuur was duidelijk hoger wat ervoor zorgde dat we lang buiten in de kajuit konden zitten of nog even aan wal gingen met onze bijboot ‘little Singara’. Natuurlijk hebben we ook gezeild en dit keer zijn we dan ook naar verdere plekjes geweest zoals het eiland Kefalonia, Ithaca en wat kleinere eilandjes zoals Arkoudhi, Kastos, Kalamos en Atakos (One House Bay). De laatste was wel een van onze favorieten. Een rotsachtig eiland met veel groen, een wit strand met natuurlijk een huis en helder blauw water. Ons anker lag op 20 meter diepte en men kon het zo zien liggen. In de baai Port Leone, bij het verlaten dorpje, hebben we voor het eerst geankerd met landvast. Een samenspel waarbij de een de boot in positie houdt op het anker en de ander naar de kant zwemt met een lijn die aan het vaste land wordt vastgemaakt. Het andere uiteinde wordt vastgemaakt aan de achterzijde van de boot waardoor de boot mooi blijft liggen en niet steeds heen en weer gaat als de wind eventjes anders staat. Een manier waardoor je comfortabel in een baai kunt liggen. In de baai van Port Leone lag zowat iedereen op deze manier en dat was ook wel nodig. In de zomer was het merkbaar drukker waardoor je nog meer op de ander moet letten. De drukte had ook wel iets gezelligs. Iedereen genoot van het mooie weer, het warme water en de prachtige omgeving. Helaas werden wij tijdens onze vakantie even gestoord door een mankement aan de koelkast. Die had al vaker een storing/alarmmelding getoond maar dit keer kwamen we erachter dat de waterpomp het niet deed wat misschien wel de oorzaak zou zijn geweest van alle alarmmeldingen. Terug in onze haven hebben we tijdelijk een andere pomp erin gezet totdat we een originele nieuwe pomp kregen. Gelukkig hadden we weer een werkende koelkast en konden we onze vakantie in de zomer hervatten.

In september zijn we voor het eerst met onze auto naar Griekenland gereden. We vertrokken vanuit Munster en reden in een stuk door Oostenrijk, Slovenie, Kroatie, Servie, Macedonie en uiteindelijk Griekenland. Na 31,5 uur rijden inclusief wat korte pauzes kwamen we midden in de nacht aan in de haven van Lefkas. Daar mochten we eerst nog de auto uitladen want deze zat nok vol. Allerlei spullen zoals duikuitrusting, wasmachine en gereedschap, wat niet makkelijk mee te nemen is in het vliegtuig, hadden we meegenomen met de auto. Omdat we met onze auto naar Lefkas waren gereden, hebben we gelijk hiervan gebruik gemaakt om het vaste land wat verder te bekennen. Ook zijn we naar de haven in Messolonghi gereden waar onze boot zou komen te liggen voor het jaar 2015. Op de boot merkte we helaas wederom dat de koelkast het niet goed deed. Andreas, iemand die ons reeds wat had geholpen met wat klusjes op de boot, raadde ons aan om een monteur langs te laten komen die gespecialiseerd is in koelkasten op boten. Gelukkig volgden we het advies van Andreas op en de monteur zorgde ervoor dat de koelkast het naar behoren deed. Het verschil was duidelijk merkbaar en zo konden we toch nog genieten van iets koels tijdens de warme dagen in september en oktober. Na dit kleine minpuntje van de vakantie hadden we natuurlijk genoeg pluspunten. Het weer was nog steeds goed en het was weer iets rustiger op het water dan in het hoogseizoen. In het kleine plaatsje Spartakhori op het eiland Meganisi hadden we nog snel even tijd om Carol en Richard gedag te zeggen. Een laatste borrel en dan gingen zij terug naar Lefkas om vervolgens door te varen naar Preveza. Daar zou hun boot uit het water gehaald worden voor de winter. Na twee nachtjes in Spartakhori besloten ook wij terug te gaan naar Lefkas en Singara klaar te maken voor de winter. Alleen was ze niet want dankzij Andreas en onze buren werd er goed op haar gelet. Nadat we Singara gedag hadden gezegd zijn we terug naar huis gereden, uitkijkend op een nieuw vaarseizoen in 2015.

Overname boot in Lefkas

Na een kleine vertraging zijn we zaterdag 26 april om 19.30 geland op de luchthaven van Preveza (Aktio). Na een erg korte taxirit werden we gedropt voor de poort van Ionian Marina, waar we ons bootje na de bezichtiging in oktober 2013, voor het eerst weer zagen. Na een korte inspectietour door de boot en aansluiten van de walstroom hebben we de bedden op gemaakt en zijn vroeg naar bed gegaan.

De volgende dag vroeg in de weer met het ontmantelen van de vele afdekzeilen en hoezen. De vorige eigenaar had de boel goed afgedekt en kosten nog moeite gespaard om de boot zo goed als mogelijk water- en stof dicht te houden. Op een plek waar iedereen fijn mag schuren aan zijn bootje geen sinecure. Het blijft dan ook niet uit dat de hele boot, ondanks de extra winterzeilen, stoffig en smerig is. Bovendien was Singara negen maanden lang in haar winterslaap geweest. Omdat de vorige eigenaar pas een paar dagen later zou komen waren we tot die tijd op ons zelf aangewezen. Dus er was een hoop te ontdekken en uit te vinden. Zo moest het anker en de complete ankerketting weer omhoog gehesen worden, moest de boom die voor op de punt lag als ondersteuning voor de dekzeilen weer langs de mast omhoog worden gehesen en moesten we de anodes checken van propeller en van de boegschroef. Alle afsluiters nog eens nalopen en een laatste check van de romp. Ben deed de binnenkant van de boot compleet schoonmaken en ik gaf de buitenkant een schrobbeurt. Alles bij elkaar hebben we veel kunnen doen en stond niets in de weg voor de ‘launching’. Gelukkig was de anti-fouling en de primer lagen door de werf aangebracht. Tevens hadden we de vijf batterijen laten vervangen.

Na het weekend was het tijd om maandag 29 april Singara te water te laten en de rekeningen te voldoen bij de receptie van de haven. Inmiddels was het helse weer losgebarsten en viel de ene stortbui na de andere op ons neer. Met donder en bliksem en natte voeten (overigens waren niet alleen onze voeten nat…..) werd Singara een uur later dan gepland te water gelaten. Na een vluchtige check bleek alles droog te zijn en kwam er geen water binnen. Wel hadden we op voorhand gevraagd om een dag extra te mogen blijven liggen, want met een vreemde boot er meteen vandoor gaan leek ons geen goede. Toen het weer wat opknapte en we ons weer buiten konden tonen, waren we erg nieuwsgierig of de motor wilde starten. Na amper de sleutel te hebben omgedraaid sloeg deze meteen aan en liep zonder problemen. De blauwe koelvloeistof die voor de winterisatie was gebruikt, kwam met teugen uit de uitlaatpijp. De motor werd dus gekoeld. Tot zo ver alles ok.

Na voor een derde maal in de eetgelegenheid van de Cleopatra Marina te hebben gegeten was het tijd om op te stappen. Er leek een tijdje geen regen te komen en de wind was ook bedaard. Met een Bft 3 voeren we in de ochtend van 30 april de haven van Preveza uit op weg naar Lefkas. Een Contest 48, die ook de nacht aan de pier van de Ionian Marina had gelegen, liep ons aan bakboord voorbij. Omdat de toegang van het Lefkas kanaal niet gemakkelijk is te vinden en het niet de eerste keer zou zijn dat een boot vastloopt op deze toegang, gaven we ietwat gas bij en bleven in het kielzog van onze grotere broer. Na een tocht van ongeveer anderhalf uur kwamen we precies 3 minuten voor 11.00 uur voor de brug van Lefkas aan. Deze enige verbinding met het eiland gaat ieder heel uur open. Dus erg goed gepland konden we na even te wachten meteen doorvaren naar de Marina. Na een oproep op kanaal 69 werden we keurig begeleid naar onze stek aan de G-pier. Voor de eerste keer met een vreemde boot in de achteruit en op de ‘Meditarenian Way’ netjes tussen twee andere schepen aanmeren. Makkelijker dan gedacht lag Singara na enkele minuutjes aan de drie landvasten stevig in haar nieuwe mandje. Een tip die we de jongen gaven bleek niet nodig, maar leek ons wel verstandig.

Meteen na aankomst ons natuurlijk gemeld voor de administratieve afhandeling bij de Marina en ons de gang van zaken laten uitleggen. Na betaling van het liggeld waren we ook daar de beste vrienden geworden:). Nu we de smaak te pakken hebben meteen maar even naar de Harbour Authority. Daar werden we niet echt vrolijk omdat iedereen daar erg chagrijnig leek te zijn. Teleurgesteld over het loon dat ze kregen of gewoon geen zin in het werk dat ze deden, iedereen leek geen oog te hebben voor ons. Na zeker 15 minuten netjes te hebben gewacht werden we geholpen met de mededeling dat we naar Preveza moesten gaan om ons te melden. Na te hebben verteld dat we volgens de mensen daar juist naar Lefkas waren gestuurd werden we dan toch geholpen. Een vriendelijke dame vertelde ons dat onlangs (14 april j.l.) de wet was gewijzigd en de bedragen voor het internationale verzekeringscertificaat waren aangepast. Wij moesten dus zorgen dat we een nieuw verzekeringscertificaat kregen en moesten dan met een DEKPA formulier (in dit formulier moet je je in iedere haven melden en kan er op los gestempeld worden) terugkomen. Onverrichte zaken teruggelopen naar de boot en snel even wat gegeten aan de boulevard. Na een douchebeurt kwamen we terug bij de boot en even later werd er geklopt op de boot. Het bleek Richard te zijn, de vorige eigenaar. Hij was meteen na zijn vlucht met zijn huurauto doorgereden naar lefkas en kwam ons helpen. Het bleek een erg rustige en nette man te zijn die nog erg emotioneel was betrokken bij Singara. Zijn vrouw Carole en hij hadden bijna negen jaar lang met erg veel plezier met haar gezeild. Het definitieve afscheid doet dan natuurlijk erg pijn. Juist ook omdat hij lang heeft getwijfeld om hun boot überhaupt van de hand te doen. Richard had geen tijd om iets te drinken en bleef doorgaan met de consequente en chronologische uitleg over de boot. Dit hielp ons zeer en alle vraagtekens werden een voor een opgelost.

Om ongeveer 19.00 uur vertrok Richard naar zijn hotel in Preveza en kwamen de mannen van Waypoint de zeilen, die de winter in opslag waren geweest, zetten. Ook deze nieuwe vrienden maar een flinke tip gegeven, je weet maar nooit. Erg tevreden zijn Ben en ik na een douchbeurt voldaan het stadje in gegaan om iets te eten. Tijdens het eten barstte het weer los en wederom donderde en bliksemde het als nooit te voren. Normaal was het niet, maar de maanden mei en oktober zijn wel de gebruikelijke natte maanden in Lefkas, zo vertelde men ons. Na een spurt naar de boot, bleven ditmaal onze kleding redelijk droog.

De volgende dag, het was al 01 mei en een vrije dag in Griekenland, nogmaals naar de haven om de papieren in orde te maken en informeren naar internetmogelijkheden. De haven was gelukkig wel open en alle papieren bleken nu in orde en waren we gerechtigd in de Griekse Wateren te zeilen. Richard was stipt op tijd en Ben was gelukkig aan boord. Na een korte check voeren we de eerste keer vanuit Lefkas door het kanaal richting Nidri. Singara laat zich erg gemakkelijk sturen en blijft mooi op koers. Omdat Richard nog een afspraak om 17.00 uur had met de makelaar Stephen van Williamson & Smitthels, de makelaar waar ook wij de boot hebben gekocht, hebben we niet lang gezeild, omdat we ook Richard nog wilde uitnodigen om iets in de Lefkas te eten. Om ongeveer 14.00 uur waren we dus al terug en liepen we even later al aan de boulevard van Lefkas. Na een smakelijke maaltijd namen we afscheid van Richard voor deze dag en besloten we om de dag erna samen nog wat uitgebreider met Singara te zullen zeilen. Richard zou ons de directe omgeving van Lefkas showen.

Iets later dan verwacht kwam de volgende dag 01mei Richard over de pier gelopen. Hij had de brug net niet op tijd gehaald en was daardoor 15 minuten vertraagd. Singara lag al met pruttelende motor op hem te wachten. Het duurde dan ook niet lang of we voeren weer over het kanaal in noordelijke richting. Na het Red Tower Hotel, dit was de plek waar Ben en ik het jaar ervoor in een van de torentjes zijn verbleven, aan stuurboordzijde voorbij te zijn gevaren bogen we af naar rechts en voeren we naar Nidri. In Nidri zelf liet Richard ons mooie ankerplaatsjes zien en was het tijd voor de lunch. Omdat het seizoen nog niet echt is begonnen leek een langszij steiger een goede optie. Dwars over de hulplijnen van de moorings mooi aan de stijger aan hogerwal. Met iets minder dan 5 meter onder kiel een ideale plek. Ons netjes bij de eigenaar van het hotel gemeld en als dank daar de lunch genuttigd. Op het terras konden we al zien dat de wind inmiddels was toegenomen en dat Singara fruitig lag te dobberen te midden van al dat opspattende water. Ben en ik keken elkaar al aan en dachten aan een keer dat we met onze Valkkruiser met een Bft 8 aan lagerwal lagen en we met een ronde grote fender in zijn vooruit het hek moesten zien los te krijgen van de wal. Nu met een vreemde boot die anders is gevormd en de handige mooringlijntjes die daar liggen……Na de lunch kregen we gelukkig voldoende hulp om ons langszij de eerder genoemde boot te trekken en konden ons zo gecontroleerd met voldoende fenders en m.b.v. de motor in veilig water begeven. Richard liet ons nog een klein ‘kanaaltje’ zien langs het voormalige eiland van Onassis en na het zien van nog wat andere eilandjes en aanlegmogelijkheden was het tijd om weer naar de haven te varen. Met alleen de Genua gehesen konden we bakstag en deels voor de wind huiswaarts keren. Na wederom te zijn geholpen door de Marina lagen we netjes op ons plekje in de haven. Na een laatste borrel, in ons geval een Grieks biertje, namen we afscheid van Richard die het kennelijk moeilijk had met het afscheid nemen van zijn trouwe boot. We beloofden hem dat wij goed voor Singara zouden zorgen en haar net als hij goed zouden onderhouden.

De vrijdag voelde Ben zich niet zo goed en besloten we om dit maal niet te gaan varen, maar om het teakdek eens onder handen te nemen. Speciaal gekochte teakrenovator (wel de Griekse variant) en teakpolish werden aangebracht. Na een aantal uurtjes werk droogde het teak erg mooi op. En ondanks dat er reeds veel vuil in Preveza was verwijderd, kon je zien dat het teak nu nog veel schoner was en dat de kleur duidelijk lichter was dan voorheen. Los van het feit dat de rubberafdichtnaden wel nog wat hoger liggen dan het teak zelf en dat aan bakboordzijde een dozijn afdekdoppen opnieuw moeten worden gedicht, zag het teakdek er erg mooi en bijna nieuw uit. We besloten nog de verlichting te checken. Na het vervangen van het heklicht wilde we ook de dekverlichting die het niet deed checken. Hiervoor werd Ben een zogenaamde bootsmanstoel aangedaan en werd hij aan de spinnakerval langs de mast omhoog gehesen. Camera mee en meteen maar een paar foto’s gemaakt van ons mooie bootje en het erg mooi opgedroogde teakdek.

De zaterdag was een laatste klungeldag aan boord van Singara. Na wat laatste handelingen en final checks werd het ook voor ons tijd om afscheid te nemen en zouden we Singara bijna een maand niet zien. De taxichauffeur was erg op tijd en vroeger dan gepland reden we al in volle vaart naar Preveza Airport. Na een vlotte check-in vlogen we om 20.30 op weg naar Düsseldorf en kwamen we om ongeveer 22.00 uur aan. Bagage ophalen, Skyrail, Parhaus P4, en toen onderweg naar Münster. Iets voor twaalven kwamen we daar aan en konden terug kijken op een welliswaar vermoeiende maar zeer voldane week.

Testimonial
Our deep appreciation goes to Carole and Richard, the former owners of Singara, who cared Singara for so many years and left her behind in a very good condition. Richard flew especially for us from the UK to Greece to do a proper handover / takeover. Many tips and advises were given and we had a very nice and relaxed trip with Singara during his stay. Richard and Carole, once more we like to thank you both for all the work you did to keep Singara in such an excellent shape and for all the extra belongings you left on the boat for us. We hope that there is no need to say goodbye to her, but that we will meet again at the Ionian and sail together. Good luck and stay healthy. Greetings Ben and Ron
Remember the song of Vera Lynn:
We’ll meet again,
Don’t know where,
Don’t know when
But I know we’ll meet again some sunny day

ISAF Offshore Personal Safety Training (OPST) and Sea Survival Course (SSC) organised by the Royal Yachting Assosiation (RYA)

Op 08 en 09 maart 2014 hebben Ben en ik deelgenomen aan de OPST en SSC in Mijdrecht. Deze twee dagen werden georganiseerd door de RYA en gegeven door een gecertificeerde docent. Gebaseerd op de ervaringen van de Sydney Halbart Race in 1998 (was the 54th annual running of the “blue water classic” Sydney to Hobart Yacht Race. It was hosted by the Cruising Yacht Club of Australia based in Sydney, New South Wales. It was the most disastrous in the race’s history, with the loss of six lives and five yachts) en de Fastnet race in 1979 (was the twenty-eighth Fastnet race, a yachting race held generally every two years since 1925 on a 605 mile course from Cowes direct to the Fastnet Rock and then to Plymouth via south of the Scillies. In 1979, it was the climax of the five-race Admiral’s Cup competition, as it had been since 1957), werden vele leasons learned onder de aandacht gebracht.

We hebben een boot!!!

Na een zoektocht die tot in Griekenland ging, hebben we eindelijk onze droomboot gevonden. Zo blij en opgewonden maar vooral trots. We kunnen niet wachten om met onze Contest 43 de Wereldzeeën te bevaren.